18/01/2015 Jan Fokke Oosterhof

Angstperikelen; uit de rij stappen

Angst is een verlammende emotie. Zoals Edmund Burke zo treffend opmerkt: ‘Geen enkele emotie berooft de geest zo effectief van zijn vermogen tot handelen en doen als e angst’. Zelf loop ik hier maar al te vaak tegenaan. Opstaan voor een bejaarde in de bus om je stoel af te staan? Veel mensen durven dit niet, want net die ene tel is dan even alle aandacht op jou gericht. Alle omzittenden kijken even naar jou. Wellicht is dat met de gedachte: ‘Ik had dat kunnen doen, maar ik deed het niet’. Beter: ik durfde het niet… En als je niet uitkijkt en daar gevoelig voor bent, voel je die blikken als een negatief oordeel dat over je heen hangt: ‘Kijk hij wel, opschepper, de ideale schoonzoon!’

Angst dus. En misschien dus zelfs wel terecht dus…

Zelf heb ik een heel mooi voorbeeld van het ‘letterlijk’ uit de rij stappen. Ik nam deel aan een trailrun in de buurt van Parijs. De start vond ergens middenin de natuur plaats en allengs zijn er vier toiletten ingevlogen. Vier toiletten zijn niet voldoende voor 1.200 van zenuwen-overlopende, popelende ultra-trailrunners. De verleiding ligt op de loer om termen als ultra- en extreem- door te trekken naar het toiletgedrag. Ik doe dat (hier) niet.

En zo sta ik met 200 nerveuze atleten in de rij voor vier toiletten. Het vordert maar mondjesmaat. Ik begin aan mijzelf te twijfelen. Dit gaat wel héél langzaam toch? Of niet?

Ik stap uit de rij.

Ik loop langs de rij. Gemompel en verontwaardigde blikken vallen mij ten deel. Gelukkig ben ik daar redelijk ongevoelig voor. Om niet te zeggen wars van. Ik nader de toiletten en zie dat ze alle vier op ‘rood’ staan. Toch loop ik voorwaarts. Alle vier onderwerp ik aan een grondige inspectie en ziedaar… Twee deuren geven mee en tonen mij lege potten. Demonstratief houd ik deuren open en gebaar de eersten in de rij voorwaarts te komen en plaats te nemen.

Bij mijn terugtocht langs de rij, naar mijn originele plek de woorden van de voorheen mompelende wachtenden: ‘Hey, I wanted to do this!’ Jaja, en why didn’t you? Angst! Dat is het antwoord. Uit de rij stappen, vergt moed. De angst om letterlijk uit de rij te stappen en – heel even maar – alle aandacht op je gevestigd te hebben.

En toch. Wat als iemand door het ijs zakt? Wat als iemand wordt lastig gevallen? Of kleiner: Wat als een blinde of oudere wil oversteken? Wat als iemand iets laat vallen?

Wat doe je?

Stap jij uit de rij?

Durf je?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CONTACT | COFFEE

Aarzel niet en zoek even contact!