27/08/2014 Jan Fokke Oosterhof

Alle coaches zijn marketingkrukken en doen aan stervensbegeleiding

Ik bouw regelmatig websites voor coaches en ik kan stellen: coaches zijn marketingkrukken. Therapeuten en trainers ook. Eigenlijk alle ZZP-ers wel. Maar laten we het hier even bij coaches houden.

Keuzes maken

Een van de belangrijkste marketinglessen is namelijk ‘Keuzes maken en prioriteiten stellen’, iets waar ik zelf als ZZP-er geen held in ben. Als je je beperkt tot één doelgroep dan weet die je ook te vinden en heeft je boodschap immers echt waarde voor hen. Ziedaar de eerste echte boodschap in deze column: beperk je tot één doelgroep en je zult door hen eerder als expert worden gezien. Onderneemster Karen Romme beschrijft dit helder in haar boeken over Calimeromarketing waarin ze stelt dat je ernaar moet streven een vuurtoren te zijn. De klanten (ik zou me bijna verspreken en ‘vliegen’ zeggen, maar dat terzijde) komen op het licht af, versus de eenzame eenpitter die tussen vier muren aan cold calling doet.

Klanten zijn dom

Keuzes maken dus. Maar wat doen coaches? Die positioneren zich als ‘Trainer | Coach | Auteur | Therapeut | Trainer | Adviseur | JTI | ZZP-er’. Ongeveer 99% van de coaches zet zich zo neer (proefondervindelijk ondervonden). Een beetje ‘van alles wat’ en zo zal de klant het ook bezien: ‘Wat moet ik daar nou mee, die past niet in een hokje…?’ Visualiseer een klant die aan zijn achterhoofdje krabbelt. Misschien is dat wel les 2: Je klanten zijn dom tot het tegendeel bewezen is en dat gebeurt maar zelden. Één specialisme dus en niet meer dan dat, bijvoorbeeld loopbaancoach, burn-out-expert of knuffeltherapeut. Dat kan die klant nèt bevatten. Na de coaching kan hij of zij vast méér handelen, maar vooraleerst moet je hem binnen trekken door jezelf te positioneren als expert.

Gaten boren

Als ik vervolgens met mijn discipelen de website ga vullen stuiten we op de immer aanwezige ‘producten’ en ‘diensten’. Coaches hebben altijd producten; talentenscans, bodymeters, burnoutgrafieken, knuffelindexeringsmethodieken, rozen van Leary en andere wazige scantools. Maar heb je ooit in je hele coachbestaan een klant ontmoet die zich aan het hoofdje krabbelde en stamelde: ‘Goh, ik zit niet heul lekker in mijn vel, volgens mij heb ik een gemoedstoestandscan nodig zodat ik weet waar ik sta…’ Die klant bestaat niet! Als hij wel bestaat, moet hij direct gecoacht worden overigens, want dan is er iets goed mis. Een klant zoekt geen scan, een klant heeft een gevoel of een gemis, laten we het voor de goede orde een ‘pijnpunt’ noemen en de coach moet daarop inspelen, dat (h)erkennen en benoemen waardoor een verbinding met de klant ontstaat. Pas dan – en dus niet eerder – kan een coach overwegen een tool of scan uit zijn koffertje te trekken en los te laten op de klant. Maar in essentie is die klant geïnteresseerd in herkenning en oplossing van zijn probleem en niet in scans en tools. Marketingguru Jos Burgers omschrijft het zeer treffend: ‘Iemand die iets wil ophangen (pijnpunt), zoekt geen boor, maar een gat (eigenlijk een spijker in een gat, maar laat ik Jos nou niet afvallen)’. Feitelijk kan het die klant geen moer schelen waarmee dat gat geboord wordt, als het er maar komt. Met de huidige leen/deeleconomie zou die klant overigens gratis een boor in zijn straat kunnen gebruiken, maar dat is een heel ander verhaal.

Coaches zijn oercreatief en oer-origineel

Als een website voor een coach bijna af is, gaat er een fles wijn open en gaan we finetunen. Waar het feitelijk op neer komt is dat we samen met kleurtjes en plaatjes de website gaan verfraaien. Oogjes gaan glimmen en coaches gaan blozen van genot. Ze hebben immers de afgelopen maanden plaatjes opgespaard voor dit moment en vol trots steken ze mij hun stikkie toe. Ik laad de bestanden naar mijn pc en open ze. En dan… zonsondergangen en… een-doodlopend-steigertje-in-een-meer (DSIEM). Wtf is dat!? Waarom heeft elke zichzelf respecterende coach een DSIEM? Wie heeft dat verzonnen? Wie is er ooit mee begonnen?

Geef me kruk en touw

Dus ik kom als moedeloze, gefrustreerde, naar burn-out neigende klant op de website en ik zie dit:

 

Dan is toch je allereerste reactie: ‘Ok, hier houdt het op, einde oefening, depressief, mistig meer in klamme kou… Doe mij maar een kruk en een touw om mijn nek en klaar ermee…’ Serieus: hier word je toch niet vrolijk van? En waar staat het nu in overdrachtelijke metaforische zin precies voor? Doodlopende weg? Ik kan niet verder? Er is geen weg terug? Kruispunt in je leven? Ik spring in het diepe (koude, klamme, mistige meer). Ik weet het niet meer, zeg jij het maar meneer of mevrouw de coach?

Stervensbegeleiding

Doodlopende steigertjes aan meren doen mij echt alleen maar denken aan America’s funniest home videos. Hier gaat het altijd mis. De bruid met de witte jurk en het hele gezelschap zakken door de steiger en belanden in vieze, bezoedelende blub. De visser lazert achterover in de plomp nadat paaltje het begeeft. Steigers storten altijd in en de vloer zakt onder je weg. Dat kan een coach toch niet zo bedoelen? Voor mij symboliseert de steiger het falen van coaches op marketinggebied. Eigenlijk zou er aan het eind van de steiger moeten staan ‘Met oprechte deelneming’ en je hebt de ideale rouwkaart. Dit is geen coaching, dit is stervensbegeleiding. Je hebt je wel tot één ding beperkt. Dat dan weer wel.

Met oprechte deelneming,

Een bestaansverwonderaar…

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CONTACT | KOFFIE

Aarzel niet en zoek even contact!