26/08/2014 Jan Fokke Oosterhof

Het sprookje van de vijf, dikke, vadsige, dartelende biggen en de consumindermaatschappij

19 augustus 2014 – Ik lees een artikel in de Metro dat mijn aandacht grijpt ‘Te dik kind moet voor zijn negende afslanken’. De essentie: kinderen met overgewicht moeten tussen hun derde en hun achtste echt zorgen dat ze afvallen. Als ze namelijk in deze jaren teveel aankomen, zijn ze als volwassenen ook vaak te dik, met allerlei gezondheidsproblemen tot gevolg. Zo blijkt uit onderzoek. Het belang van een vroege preventie van overgewicht wordt onderstreept en met name de rol die ouders daarin hebben.

Waar hebben we het dan over? In 2013 kampte ruim 12% van de kinderen met overgewicht. Onderzoek van TNO laat zien dat er in Nederland zo’n 18.500 kinderen met morbide obesitas rondlopen.

Wat me opvalt is dat er in het artikel totaal niet gerept wordt over de gezondheid van die kinderen NU. Er wordt alleen melding gemaakt van gezondheidsproblemen later en de – uiteraard financiële – gevolgen voor gezondheidszorg en maatschappij. Wat mij betreft moet de gezondheid van het kind NU voorop staan. Kinderen die hierin volstrekt afhankelijk zijn van voorbeeldgedrag en kookkunsten van hun ouders.

Waarom werd mijn aandacht gegrepen? Onlangs was ik met twee vrienden in Schotland. Wij aten in een pittoreske Pizzeria een heerlijke pizza, toen een Schotse familie binnen kwam. Eerst pa die een ruime 180 kilo aan de dag legde, daarna ma, die niet onderdeed en vervolgens de vijf dikke, dartelende biggetjes. Blijkbaar gold hier overvloed op alle vlakken. In ieder geval op vlak van consumptie zoals snel bleek toen de kinders naar het buffet hobbelden als kwijlende roofdieren, terwijl de dame van de bediening 5 halve liters Cola op tafel deponeerde. Hoeveel suikerklontjes gingen er ook alweer in een liter Cola?

Er ontspon zich tussen ons drie een heftige discussie.

Vriend I had zich jarenlang ingespannen in het veld van jeugdzorg en jongerenwerk. Hij was in staat de ouders te gaan aanspreken op hun leefpatroon en voorbeeldgedrag. Hij legde een oprechte woede aan de dag en was in staat eens flink ruzie te gaan maken. Hij stak een betoog af over de rechten van het kind en het feit dat je kinderen tot een zekere leeftijd moest beschermen tegen zichzelf, maar in dit geval dus ook tegen hun ouders en eetpatroon. De rechten van het kind waren volgens hem heilig, te allen tijde te beschermen.

Vriend II werkte al jaren voor de overheid. Zelf vader en een voorstander van een gezond, vegetarisch en duurzaam voedingspatroon. In die zin dus volledig op dezelfde lijn met vriend I. Edoch, hij was ook een ernstig voorstander van een zich terugtrekkende overheid en poneerde de vraag waar je dan de grens moest leggen? Tot welke leeftijd moet/ mag je ingrijpen? Ga je dan kinderen uit huis plaatsen? En wie ben je dan als overheid om in de ouder-kind relatie te gaan wroeten?

Ikzelf – voor het gemak vriend III – hing er een beetje bij. Ik moest denken aan dat TV-programma waarin ze mensen met obesitas confronteerden met hun inname. Alles dat in een week werd weggewerkt – 67 hamburgers, 34 flessen cola, 98 frikadellen, 5 flessen mayonaise – werd op tafel uitgestald. Zelfs dan ging nog geen lichtje branden: ‘Als je dat opeet, blijft het ergens!’ De wet van oorzaak en gevolg. Mij bekruipt ernstig het gevoel dat eetpatroon en IQ wel eens ernstig zouden kunnen correleren. Ik heb daar geen onderzoek naar gedaan. Noem het intuitie.

Een constatering is in ieder geval dat veel ouders niet zijn opgewassen tegen de miljardenbudgetten en lobbypraktijken die voedselfabrikanten lenen van de vroegere tabakslobby: misleiden, verleiden en schuld afschuiven miljarden, aldus de directeur van Foodwatch, Bart van Opzeeland. Volgens Foodwatch is Nederland koploper op het gebied van kindermarketing voor ongezond voedsel. Geen enkel ander Europees land besteedt er zo veel aan als Nederland. Foodwatch onderzocht zeshonderd kinderproducten. Daaruit bleek dat het aanbod overwegend ongezond is. In 85 procent van de producten zit te veel suiker, zout of vet. ‘Hoe kunnen kinderen onderscheiden wat gezond is, als ongezond de norm is?’, vraagt Van Opzeeland zich af. Volgens Foodwatch moet de overheid kinderen en ouders via een wet in bescherming nemen tegen ‘foute kindermarketing’.*(Bron: zie onder, d.d. 25-2-2013)

Binnen onze discussie was ik als sporter voorstander van een gezonde levensstijl. Als extreemsporter en ondernemer zat ik er wat zwaarder in dan vriend I en II. Als aanhanger van het Darwinisme geloofde ik in het concept van survival of the fittest. Darwinisme ziet de natuurlijke selectie als de beslissende invloed op evolutie, gezondheid en kans op voortbestaan van een soort. Deze natuurlijke selectie gaat voor de mens deels niet meer op. We beïnvloeden de selectie steeds meer door onder andere allerlei medische technieken waarmee we leven kunnen verlengen. Als gevolg daarvan komen we wat lost te staan van de natuur en evolutieprocessen. Een deel van de mensen kan daar niet mee omgaan en verziekt in mijn ogen de soort door eetgedrag en leefpatroon. De gevolgen zijn verstrekkend: sterk toenemende obesitas en welvaartsziekten. De kosten van de gezondheidszorg rijzen de pan uit.

Op zich heb ik daar nog niet eens zo’n moeite mee. Ik geloof in zelfbeschikking en als je jezelf tonnetjerond wilt vreten dan moet je vooral je gang gaan. Maar als je je kinderen op jonge leeftijd dus al gaat meenemen in die negatieve spiraal, dan zijn drastische maatregelen gewenst. Kinderen beschermen en uit huis nemen en ouders hardhandig (her)opvoeden. Bootcamp, expedities, werken op het land; ik neem ze wel mee terug naar de natuur. Mijn adagium is simpel: ‘Mensen zijn dom tot het tegendeel is bewezen. En dat gebeurt maar zelden’. Als je dus in dit geval te dom bent om je kind gezond op te voeden, verdien je je kind niet en het kind verdient beter. Niet heel ingewikkeld.

Zo voerden wij onze discussie terwijl de kinderen nog vier maal op en neer waggelden naar het buffet. We spraken de ouders niet aan. Ik ben bang dat het niet had geholpen. Zoals een stelling onder een proefschrift ooit luidde: ‘De mens is de enige soort die huilend geboren wordt, daarmee de aandacht van wilde dieren op zich vestigend’. Ik voeg eraan toe: ‘De mens is de enige soort die zich tussen het derde en achtste levensjaar volvreet, daarmee de kans op het ontlopen van wilde dieren tot nul reducerend’.

Geweldig hoe druk een mens zich kan maken! En ik wil niet eens kinderen. Ik ben blij dat ik een gezond etende hardloper ben. Ik ga een stukkie rennen.

*Bron: http://www.transport-online.nl/site/36390/kinderen-steeds-dikker-door-reclame/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CONTACT | KOFFIE

Aarzel niet en zoek even contact!