19/04/2017 Jan Fokke Oosterhof

De Klein Zwitserland Trail 2017; kapitein trailoog in het land der blinden

17 april – Deze trail stond op mijn bucketlist. Lekker kleinschalig en geen tijdregistratie; ik houd ervan. Populair is ie wel, dus een startnummer moet ik zien op de kop te tikken hetgeen gelukkig lukt via de HAN. Ik mag een Zevenheuvelenloop trailen, 15 kilometer door het bos rossen.

De start is bij Buitenplaats Beekbergen, een mooie open plek in het bos aan de rand van de Veluwezoom met blokhutten en een scouting-gebouw waar we omkleden. Ik ontmoet meteen Bram en Leander, twee fanatieke trailers van de HAN, die ik vandaag achter me moet zien te houden. We staan achter het lint tot Dorothea lachend opmerkt: ‘Oops het is alt tijd!’ Het tekent de sfeer. Enkele woorden en dan mogen we eindelijk los.

Ik duik er meteen vol in en dan gaat het goed mis, ik… lig op de eerste positie. Dat voelt onwennig. In een vorig leven lukte dat wel eens toen ik nog de 16 minuutjes aantikte op de vijf kilometer. Het wordt helemaal vreemd als ik in staat blijk om gewoon een tijdje op kop te blijven. Dat kan enkel komen door het feit dat het een kleinschalige trail is en dit de incourante afstand. Ik ben kapitein trailoog in het land der blinden. Het strookt niet helemaal met de verwachte stijve stammetjes als gevolg van die 18 uur wandelen twee dagen terug op de Kennedymars.

Gelukkig brengt de eerste echte klim uitkomst en blijk ik tot diep in de vezels verzuurd. Gelukkig. Met grote passen wandel ik met kloppende kop bergop, als twee briesende kerels me bijhalen. Het parcours is ronduit een verademing, een afwisseling van single tracks, bospaden, bladeren, geulen, oude knoestige bomen en weidse vergezichten. Ik ben verkocht.

Ik voel me sterk en klepper over de paden. Een trio passeert me en ik plak erachter. In de klimmen lopen ze uit, maar op de rechte stukken passeer ik ze weer. De wedstrijd hard maken! Aanzetten in iedere bocht en ze pijn doen. Omdat het kan. Traileuforie. Hoe jammer dat onze groep wordt aangevallen door een loslopende hond en daardoor uit elkaar valt. Mogen ze hier los? Een van ons schreeuwt naar de hondenbaas. Het maakt niet zoveel uit. Het leed is al geschied. Beide vinden dat ze gelijk hebben. Ik begrijp het baasje, ik begrijp ons, meer nog begrijp ik de hond. Vandaag voel ik me immers een uitgelaten hond. Samen moeten we het op deze paden doen. Het bos is te klein, Nederland ook, wat moet je ervan zeggen? En dus zeg ik de hondenbaas maar allervriendelijkst gedag, hopend dat hij dan maar géén bordje weghaalt, zoals uiteraard vanochtend alweer gebeurd is, maar gelukkig door de organisatie op tijd is gecorrigeerd.

De rest van de race stuiter ik alleen, lichtvoetig door het woud. Twee drinkposten raas ik voorbij. Drie kilometer voor de finish nog een allesvernietigende klim die het hart doet bonzen en de kop doet kloppen. Ik ben in volle strijd met een andere loper die ik opduik, maar bij de eerstvolgende splitsing blijkt hij een andere afstand te lopen. Mazzeltje!

Bij de laatste pijl linksaf, loop ik in eerste instantie ook linksaf, maar twijfel. Ik ga terug en er blijkt alleen een rode stip op te staan van de langere afstand, dus ik ga maar rechtdoor, want ik weet dat daar de finish huist. Ik kom echter aan de verkeerde kant over de meet. Gelukkig gebeurt dat ook de beste Kenianen wel eens.

Naar later blijkt heeft iemand waarschijnlijk de blauwe stip van de pijl verwijderd. In ieder geval komt heel consequent daarna iedereen verkeerd binnen. Beter goed fout, dan… Ik hoor er verder niemand over en dat past wel weer bij dit evenement. Een beregezellige finishzone met kratjes, drankjes, pannenkoeken maakt het geheel af. Er zijn zeker 15 HAN-lopers uit de groep die ik train en dat maakt het een bal der herkenning. De zon straalt, de vogels fluiten en ik ben 5e geworden op mijn 15 kilometer in een tijd. Geen idee welke, want die werd niet geregistreerd. En het maakt geen moer uit ook! Pareltje. Wordt vervolgd!

Nawoord:

Waarom heet dit evenement Klein Zwitserland Trail?

Vanaf 1774 ontstond onder leiding van baron Van Spaen een park in een voor die tijd ongewone landschapsstijl. Geïnspireerd door zijn Grand Tour door landen als Zwitserland, Italië en Oostenrijk werd het van grote natuurlijke hoogteverschillen voorziene terrein ‘Beekhuizen’, dat tot die tijd met heide begroeid was, met dennen ingeplant, voorzien van vijvers en watervallen met rotspartijen en mooie kijkjes om bij weg te dromen. Zijn zelf gecreëerde lustoord, zijn Gelders Arcadia, zijn “Klein Zwitserland” wilde baron Van Spaen vol trots laten zien aan Jan en alleman. Op 29 augustus 1790 werden de hekken van Klein Zwitserland officieel geopend voor het grote publiek.

 

CONTACT | COFFEE

Aarzel niet en zoek even contact!