10/09/2017 Jan Fokke Oosterhof

De rode lantaarn op de N70-Trailmarathon

10 september – Na lang ziek een fiat van de dokter om te sporten. Eerst de Rozendaalse Veldloop op woensdag als kleine test en opwarmer. Zeer geslaagd en… voor het eerst in zes weken een avond niet gehoest. Aldus regel ik een startnummertje voor de N70-trailmarathon, in mijn ogen de zwaarste marathon van Nederland. Misschien dat ik daarna een week niet hoef te hoesten.

De avond ervoor een verjaardagsfeestje van een collega-trailer. De koolhydraten vloeien rijkelijk, maar tijdig trap ik op de rem, er moet gerend worden.

Raceday. Om 12 uur gaan we van start voor de stallen van de Maartenskliniek. Meteen veel bekende gezichten hetgeen ook niet anders kan bij een trail in mijn hometown waarvoor ik de website heb gebouwd. Pepijn van Hove, Jelle Schoemaker en enkele anderen die regelmatig mijn pad kruisen als ik looptrainingen geef voor de HAN.

Zeker vijf kleer per jaar loop ik de N70 Natuurroute, een wandelroute van ongeveer 14 kilometer door het Rijk van Nijmegen, over de stuwwal tussen Nijmegen en Groesbeek. Mijn vader woont in het Duitse Sauerland, een heuvelachtig gebied met veel bossen, afgewisseld met ontelbare paden, grasland en rotspartijen. Ik kom daar maar liefst 31 jaar en nog steeds vind ik iedere keer nieuwe paden. Zo vergaat het me ook op de N70, een afwisselend stuk natuur.

Het is gezellig druk. Wij – van de 28 en 42k – staan netjes in het startvak, terwijl er lopers van de 14 kilometer binnenkomen die dan ook een staande ovatie ontvangen. Wedstrijdleider Theo van Maanen van de Run2Day richt nog enkele rake woorden tot ons: ‘Er zitten praktisch geen hoogtemeters in dit parcours. Eigenlijk is het vlak (ongeveer 1.200 hoogtemeters). Ik adviseer jullie om hard te starten, nog harder door te trekken en heel hard te finishen!’ Een beetje het adagium zoals we dat vroeger tijdens het NK Cross hanteerden als we drie ronden van 1.500 meter moesten rondrazen.

Na het weerklinken van een scheepsbel draven we met z’n allen het gras in en het zicht uit. Ik loop met Pepijn, maar die laat ik in de klimmen gaan. Ik voel de kuitjes nog van afgelopen woensdag. Meteen schieten de woorden van de huisarts door mijn hoofd: ‘Heb je last va je kuiten? Dan zou je namelijk last van een trombosebeen kunnen hebben…’ In dit geval is het de pijn van 12 kilometer trailen met vol gas erop.

De N70 ligt er mooi droog bij. Al snel spreidt het veld zich en heb ik de ruimte om mijn poles goed in te zetten. Er is nog een andere dame in het veld die ze bij zich heeft. Met meer dan 1.000 hoogtemeters neem ik ze tegenwoordig mee. De langste klim is die naar het pannenkoekenhuis op de Duivelsberg. Niet voor niets staan daar drie doedelzakspelers om je moed in te spelen. Je hoort ze reeds in de verte, glimlacht (of grimast) eens extra, maar gaat er geen seconde sneller van klimmen.

Na het passeren van de grenspalen met Duitsland een steile afdaling naar de eerste drinkpost. De broertjes van Rooyen – Paul en Kees, beide looptrainer – staan overal langs het parcours en uiten spitsvondige teksten als: ‘Voor donker thuis he!’, ‘Ik liep de route driemaal met het uitzetten; deed me niks.’, ‘Jan, je wordt oud!’ en ga zo maar door. Het geeft de trailer moed. Na 1.27 uur rond ik mijn eerste N70, lachend. Dan nog wel.

Het tweede rondje word ik begeleid door vriendin. Ik ben bang een blok aan haar been te zijn, maar we gaan gelijk op. Alleen in de afdalingen moet ze soms lossen. Ergens moet ik immers met mijn vadsige lijf de meters maken. Dan dus maar als de zwaartekracht meewerkt. Onderweg stuiten we op de meest schattige puppy ooit, zo een met nog veel te grote poten voor het lijfje en van die grote ogen. Ik moet vriendin meerukken anders moet ik het rondje alleen volbrengen. Het is haar eerste 14 kilometer na de 35 kilometer Eigertrail zes weken geleden en ook zij beaamt: De N70 is een secreet. De N70 is een afwisselende trail waar je nergens in je ritme komt; klimmen, dalen, steil, minder steil, kort, lang, vals plat en voortdurend schakelen. Heel anders dan de Alpen waar je een paar uur in je ritme kunt klimmen of dalen.

Na een tweede ronde van 1.57 kom ik weer door. De speaker juicht me enthousiast toe: ‘Daar is Jan Fokke Oosterhof die zoveel schrijft over zijn belevenissen. De man die zich (nog) Fast Fokkie noemt maar dat vandaag niet zo is. Met een eerste ronde van 1.27 en een tweede ronde van 2 uur… (lees: hij gaat vast de derde ronde niet starten.)’ Maar dat laatste doen we dus wel.

Twee keer eerder hield ik het na twee rondjes voor gezien, maar dit jaar trek ik hem door. Ik merk na een aantal keren 80 kilometer en een 100 kilometer (DNF op 87) dat mijn referentiekader weer is opgerekt. De Eigertrail kende 6.700 hoogtemeters en dan vallen de 1.200 meters hier in het niet. Ik had me drie ronden van anderhalf uur voorgenomen, maar dat plan moet worden bijgesteld tot anderhalf uur en twee keer twee uur. Na twee slokken bier, een bekertje sportdrank en een Bounty vervolg ik snel weer (alleen) mijn pad.

Het adagium is nu tweeledig: 1. Zo lang mogelijk blijven rennen en 2. Na wandelen (bergop) zo snel mogelijk weer rennen. Aldus weet ik redelijk te blijven draaien en glijden de trails onder me door. Mooi hoe je in dit stadium op mentale veerkracht loopt. Alles doet een beetje pijn en het dvd’tje op de bank lonkt. En toch blijf je het ene voor het andere been zetten. Stap voor stap naar die meet. Het hoofd deelt de route op in segmenten waarna je beurtelings mijmert ‘oh, zoveel segmenten nog’ versus ‘zijn we hier alweer’.

Theo heeft me subtiel ingefluisterd dat ik de aller-aller-aller-laatste loper van de dag ben. Ik mag alle vrijwilligers inseinen dat ze mogen opdoeken als ik voorbij ben gesneld en zo rolt het hele parcours zich achter mijn rug op. Theo is echter ook van de ‘dubbel genaaid, houdt beter’, belt vast vooruit en aldus hoor ik overal waar ik kom: ‘Door jou zitten we dus nog niet aan de pils!’ en ‘Het eten wordt koud!’ Paul steekt iedereen naar de kroon met zijn grijnzende: ‘Je wilt uitstappen he! Ik zie het aan je kop.’

En zo rijg ik de segmenten aan elkaar om voor het eerst in mijn loopcarrière als allerlaatste loper van de dag te finishen. De finishzone is al half opgebroken en iedereen staat er voor mij. Van Willem Vos krijg ik in de laatste meters al een biertje aangereikt. Bij de finish roept iemand dat ik ‘de held van de dag’ ben, een weifelachtige eer als drager van de rode lantaarn.

Toch voelt het als een eer om op deze loodzware N70Trailmarathon te rijen te sluiten met al dat publiek en rijkelijk vloeiend alcoholvrij bier. Liever loop ik 100 kilometer in de Alpen dan dit. Ik weet die avond werkelijk niet hoe ik op mijn bank moet zitten. Mijn 32e marathon/ ultra volbracht en daarmee een N70-OD (overdosis). ‘Nooit meer!’, brul ik na afloop. Helaas had ik net Theo aan de lijn: misschien volgend jaar voor het eerst vier rondjes…

Wordt vervolgd…

 

Dank aan mijn sponsor:

Black Diamond Distance Carbon Z poles

CJ Agencies heeft mij voorzien van een paar Black Diamond Distance Carbon Z poles. Dit zijn veelgebruikte poles in het trailwereldje. In mijn ogen hebben ze drie duidelijke voordelen. Ze zijn eenvoudig en snel in en uit te vouwen wat zeker bij een afwisselende trail prettig is omdat je op lange rechte stukken geen gebruik maakt van de poles. Aangezien de poles uit drie delen bestaan, zijn ze klein op te vouwen. Dan zijn ze ook nog eens superlicht (280 gram) waardoor ze niet gaan dansen op je rug. En het belangrijkste: ze zijn oerdegelijk. Het feit dat de poles bij mij na ettelijke trails beide nog intact zijn, zegt voldoende.

 

Uitslag:

Tijd: 5:25:45, Plaats: 18

Tussentijd(en):
Ronde: 1 – 1:27:42
Ronde: 2 – 1:57:49
Ronde: 3 – 2:00:18

Meer informatie: http://n70trailrun.nl/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CONTACT | COFFEE

Aarzel niet en zoek even contact!