06/09/2017 Jan Fokke Oosterhof

De stier is los op de Rozendaalse Veldloop

06-09-2017 – Na zes weken snotteren een positieve uitslag van huisarts, bloedlab en longfoto’s. Een GO om te lopen dus. Dat heb ik na mijn laatste wedstrijd – 100k Eiger Ultra Trail – nodig. Met die conditie niet kunnen sporten, is als een dolle stier achter hekken met zicht op de binnenstad van Pamplona.

Dat gezegd hebbende vlieg ik letterlijk uit de startblokken, getuige de ‘Flying Fokkie’-foto die collega-trailer Bram Ottenhof neemt. Henry Spronk en ik willen een stukje oplopen, maar achteraf zegt Henry dat ik als een dolle van start ging. Dit terwijl ik voor eigen doen behouden achter de kopgroep aandraaf. Het illustreert mijn gretig gemoed.

De route is fantastisch. Zowel de 12 als de 5.5 km starten met een pittig klimmetje langs het kerkhof omhoog. Er volgen dan voor beide lopen een aantal (lange) bospaden. De laatste kilometer van beide lopen is een verharde afdaling naar de finish. Loop ik de Leemkuilcross dan ervaar ik dat als een Escherrondje dat alsmaar stijgt en toch weer bij de start uitkomt. Vandaag ervaar ik de route als een Escherrondje dat alsmaar daalt, ondanks de gevreesde ‘zwarte bulten’ waarvoor ik uitgebreid gewaarschuwd wordt.

Ik voel me sterk, de stammetjes zijn uitgerust en gecontroleerd draaf ik over de paden. Je vraagt je af waarom dit een veldloop heet terwijl het merendeel door het bos gaat en we om een heidevlakte heenlopen. Het zal hem zitten in de organisatie; de Bedriegertjes. Advies: noem het de Rozendaalse bosheidetrail en het is meteen vier keer zo druk. Het parcours is uitstekend gepeild en op iedere moeilijke bocht staat een in geel hesje gehulde vrijwilliger te klappen.

College Mark Groeneweg is vast al lang binnen, zo overpeins ik halverwege. Ik kan het tempo rondom het Rozendaalse veld redelijk vasthouden al komen de eerste twee dames van de ‘Girls on the move’ voorbij draven. Ik consolideer maar moet zo nu en dan een snotstop maken. De continue aanmaak van groene elementen in mijn hoofd de laatste zes weken openbaart zich in deze groene omgeving ten volle.

Op 9,5 kilometer komt Henry voorbij. ‘Gaat ie goed?’, vraagt hij. ‘Blja het glaat tlop!’, antwoord ik. Henry zet iets aan en ik moet lossen. Naar later blijkt wilde hij me lossen in de klim aangezien hij bevreesd is voor mijn afdaling. De laatste kilometer gaat hier immers pal naar beneden en is mijn snelste wedstrijdkilometer in jaren, over deze asfaltstraat die ook in de laatste kilometers zit op de halve marathon tijdens de Derde kerstdagloop.

Ik daver naar beneden, loop in op Henry en pak nog een loper op de meet. Supertevreden constateer ik dat het met de algehele gesteldheid nog niet zo tegenvalt. Ik ben wedstrijdwaardig. Zondag de N70 marathon met 1.350 hoogtemeters.

Wordt vervolgd…

Uitslag:

36e, Jan Fokke Oosterhof, Nijmegen, 57:01

 

Meer informatie: http://bedriegertjeslopers.nl/rozendaalseveldloop

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CONTACT | COFFEE

Aarzel niet en zoek even contact!