23/10/2018 Jan Fokke Oosterhof

Pelgrims op zoek naar herfst

Half oktober. Het Sauerland. Ik kom er al 36 jaar, steeds om en nabij Willingen waar mijn vader woont. Een gebied dat door de vele ‘bulten’ in het landschap zeer afwisselend is en daardoor boeiend blijft. Op de een of andere manier blijk ik steeds maar weer de spectaculaire gele herfst te missen, ziedaar de missie van vriendin en mijzelf om in vier dagen de Winterberger HochTour (WHT) alias Winterberg High-Altitude Trail (het Engels klinkt toch avontuurlijker) te lopen. Een tocht over de hoogste toppen in een gebied dat ik nog niet ken en een tocht spreekt ons meer aan dan dagwandelingen. Een duidelijke missie en pensionnetjes te over. We gaan op zoek naar gele herfst.

De mini-expeditie begint met een domper. De weerapp laat maar liefst vier dagen van 22 graden zien. De realiteit zal nog warmer blijken. Ik begin in klimbroek en eindig in minuscule zwembroek. Doei herfstkou, doei Jagertee, doei Glühwein. De zomerse temperaturen worden bevestigd door het nieuws; stuwmeren staan leeg en het water dat door beekjes stroomt is welwater, geen regenwater. Ook onze oosterburen snakken naar water… en herfst.

Niet geklaagd edoch, de wereld is in ieder geval halfgeel. Kurkdroge bladeren regenen ruisend uit bomen. Steeds staan we even stil omdat we denken dat een hert opschrikt en wegschiet, om dan weer te concluderen dat krakend bladeren vallen. Het Sauerland is een waar wandelparadijs. De routepalen kennen tientallen kleurrijke plaatjes die je doen watertanden. Voortdurend de drang te ontdekken wat er achter de paaltjes om de volgende bochten ligt. De Rotharsteig, de Uplandsteig en de Hohenflug zijn de populaire, meer commerciële paden. Alleen daarom al doen wij de WHT. Iets minder recent gemarkeerd, ouder, het moet immers wel een avontuur blijven.

Al tientallen jaren maak ik de paden en skipistes rondom Willingen-Usseln onveilig. Ik ken ieder pad, iedere steen, trainde hier voor ultra’s en skiede eigenhandig geulen in de berghellingen. Mijn ouders kochten hier in 2006 een onderkomen toen ze met de VUT gingen. Enkele maanden later overleed mijn moeder wat maakte dat ik een tijd mixed feelings had, maar de wouden blijven trekken. Ook de vrienden die ik meeneem blijven terugkeren, onder andere voor de jaarlijkse mountainbikemarathon tijdens de Bikeweek.

Samen met vriendin banjer ik dag I de 14 kilometer van Silbach waar we parkeren, naar Winterberg. Ik heb een hotelletje geboekt met sauna en hotelbar-met-openhaard. De haard blijft uit gezien de temperaturen en de sauna halen we niet na een hele dag door de buitenlucht struinen. We slapen als rozen onder donzige dekbedden.
Dag II struinen we ruim 40 kilometer tot het dorp Züschen. Via de Kahler Asten (841 meter) passeren we het pittoreske dorpje Lenneplätze, het idyllische hoogtepunt van onze tour. Met de Indian Summer als canvas wanen we ons diep in de Oostenrijkse Alpen ondanks de slechts 238 kilometer die ons scheiden van Arnhem. Vanaf de Kahler Asten lopen we over een scheidingsweg in meerdere opzichten. De weg vormt de kam van het Rothaargebergte en rechts loopt het water via de Ruhr naar de Rijn en links naar de Weser. Ook vormde de weg een scheiding tussen stammen en religies, aan de ene kant woonden de Franken en aan de andere kant de Saksen. Als beelddenker zie ik op mijn netvlies de verschillende stammen die elkaar in lendendoek met speertjes te lijf gaan. De Milchkaffee met Apfelstrudel smaken er niet minder om.

Dag III schoffelen we ruim 30 kilometer naar Niedersfeld. We verbazen ons over de afwisseling en roepen meermaals tegen elkaar hoe heerlijk dit is, met minimale bepakking uren struinen, bordjes volgend, verstand op nul.
We nemen ons voor om minimaal één hert te zien. De ervaring leert dat er hier veel zitten. Vandaag constateren we weer eens dat ze zich verstoppen achter smalle bomen en hoe hard we ook gluren, enkel bladeren. Aan het einde van deze 30 kilometer met wel heel veel hoogtemeters komt de Hochheidehutte als een hemelse verrijking. Inmiddels zijn we content met de perfecte wandelstokken die we gevonden hebben en met een mes gaan bewerken. We kunnen er uitstekend op leunen. Een pelgrimage heeft altijd enig lijden tot gevolg en wij Lijden met een hoofdletter. Op het terras bestellen we Rotwein en Currywurst mit Pommes Frites, de lokale specialiteit. Hoe mateloos irritant zijn dan kaaskoppen naast je op het terras die Bittergarnitur bestellen? Het klinkt aardig Duits, maar het is toch echt een Schnapsleckerbissen of Appetithappen. Neem je eigen bitterballen mee op reis, cultuurbarbaar.

Dag IV volbrengen we de 12 kilometer die ons scheiden van onze heilige koe. Een knispertje herfstkou in de lucht op de vroege ochtend, onder een strakblauwe hemel. Het is aangenaam verpozen. Door ruisende naaldwouden kuieren we op ons gemakje terug naar Silbach. Helemaal alleen lopen we getwee, zwijgend door mystieke bossen. Wat kan het leven toch simpel zijn, terug naar een basis van lopen – koffie – eten – biertje – slapen en repeat. Heerlijk. Het komt ook door de gastvriendelijkheid van de horeca. Glimlachend en hartelijk staat men je te woord en iedere keer schrik ik bij het afrekenen omdat het bedrag meevalt. Twee grote koffie en twee Apfelstudel én fooi voor nog geen tientje.

Uiteindelijk vonden we niet de herfst en deze mini-expeditie doet eerder denken aan dat liedje Looking for the summer van Chris Rea. Edoch, de kop is leeg en we gaan dit vaker doen. Met vrienden. We gaan een kaart van Europa kopen en tekenen onze rondwandelingen erin. Benieuwd hoe lang we dit voornemen deze keer gaan volhouden!

Wordt vervolgd…

Meer informatie:
www.sauerland.de, www.winterberg.de
www.willingen.de/themen/wandern.html
www.nrw-tourism.com/a-winterberger-hochtour

CONTACT | KOFFIE

Aarzel niet en zoek even contact!