04/06/2013 Jan Fokke Oosterhof

Een niet te vermijden Marathon Lijden (2.0)

Zaterdagavond een feestje in Leiden. Hé, Leiden, in mei, dan leggen de vogels een ei, de Leiden Marathon en ik ben erbij! Zo besluit ik enkele dagen tevoren. Als ik er dan toch ben… ’s Avonds beperk ik me tot enkele biertjes (6); teveel koolhydraten stapelen, werkt immers contraproductief. Als de wekker gaat, kost het me enige inspanning om een gezonde weerstand te overwinnen (2.30 – 8.30 = 6 uurtjes slaap).

Afbeelding: Ik met de gele zolen en ‘mijn groep’ op 27k

Kreukelzone

Na een kortstondige douche is de kreukelzone al minder. Ik sla twee glazen koude vruchtensap achterover en het leven is helemaal terug. Op de fiets rep ik me naar de Pieterskerk, waar het reeds een drukte van jewelste is. Ik wurm me door de mensenmassa naar de achterzijde van de kerk om daar te moeten constateren dat ik ben vergeten om te pinnen. Niet handig. Op de OV-fiets terug de stad in te midden van de menigte op zoek naar pinautomaten die hier nu niet bepaald voor het oprapen liggen.

Timing is of the essence

Kaart-42km-KleinAls ik me uiteindelijk inschrijf heb ik nog 27 minuten voor de start. Er wordt gemord: ‘Nou ‘t ken nog net!’ Gelukkig ken ik de complete organisatie achter de marathon en heb ik dus een back-up. Ik kleed me rustig om. De kerels naast me vragen me welke tijd ik ongeveer wil gaan lopen. ‘Rond de 3.30 hoop ik.’ Ze schrikken zichtbaar: ‘O, de hele en niet de halve die over drie kwartier start… Maar dan heb je…’ ‘Precies ja! Dan heb ik nog een kwartier! Tijd genoeg, zeker gezien het feit dat Leiden nu niet bepaald de drukste marathon van Nederland is’. Ik steek drie Squeezy’s bij me en slenter rustig naar het startvak. Als ik het vak inloop, worden we weggeschoten. Timing is of the essence.

Free running

Ik start rustig. De Leiden Marathon is zoals opgemerkt nooit heel druk. De eerste kilometers lopen we op met de deelnemers aan de halve marathon en is het nog gezellig druk. Het maakt dat je niet eens echt te snel kunt starten. Dit jaar gaat de hele marathon voor het eerst over één ronde en dat maakt dat het aantal deelnemers spectaculair gestegen is van 265 in 2010 naar 748 in 2013. Het maakt dat ik na 11 km niet helemaal alleen loop als de marathon rechts gaat en de halve links. Tot dat punt loop ik zoals altijd behoudend, rustig, veilig. Wij noemen het ‘gratis’; kilometers maken zonder dat het kracht en energie kost. Uurtjes maken die – liefst – ongemerkt voorbij gaan.

Ergens vind ik het wel lekker dat ik vanaf dat punt alleen loop. Een beetje in gedachten verzonken, in mijn eentje tegen de elementen boksen. Zonnetjes schijnt, windje waait, Fast Fokkie loopt. Alle publiek is er voor jou alleen. Ik zit in een ritme en werk gestaag voort.

Tussenversnelling

Dan op 15,5 kilometer een scherpe bocht naar links. Ik doe kopwerk en heb twee kerels in mijn kielzog. Over niet al te lange tijd zijn we op het verste punt en draaien we tegen de wind in. Precies dan ontwaar ik een paar honderd meter voor me een groep van een man of tien. Daar moet ik naartoe! De kerel achter me voelt mijn intenties haarfijn aan en geeft me een vriendschappelijk tikje op mijn linkerbil als in ‘Wij gaan samen dat varkentje wel even wassen, vriend!’ Heerlijk hoe ongecompliceerd sporters onder elkaar communiceren. Zo geschiedt en kop-over-kop overbruggen we de kloof die ons scheidt van een zekere positie uit de wind. Onze ademhaling is flink omhoog gegaan en ik hoop maar dat ik dit in een later stadium niet hoef te bekopen.

Alleszhard

Kilometer na kilometer lopen we te midden van de groep. Heerlijk om je te concentreren op groepsdynamiek, voetenwerk en positiespel in plaats van dat lange, eindeloze, rechte stuk geasfalteerde secundaire weg naast de snelweg. Niet bepaald het meest dynamische stuk. Er wordt veel gekletst om me heen als in: ‘Ik voel me wel een ouwe lul te midden van deze groep!’ Ik pareer meteen: ‘Nou ik voel me een beetje een jonge lul in deze groep met mijn 38 jaar!’ Ik ben tenslotte omringd door kerels van een zekere leeftijd. Eén opmerking blijft lang bij me hangen: ‘Nou mannen, we lopen wel héél erg dik onder de 3.30, zelfs onder de 3.20!’ Oops! En dat voor een trainingsmarathon… Maar wat is het alternatief? In mijn eentje tegen de wind in gaan zitten steggelen? Op zich trek ik dit tempo wel, de vraag is hoe lang.

Oude-Ade gaat los!

Vrij lang, zo blijkt, want pas na Oude-Ade, op 34 km, moet ik de groep laten schieten. Oude-Ade gaat helemaal los als ik enkele passen wandel en ik zet me meteen terug in de groep. Dit is de eerste keer dat de marathon door dit dorp voert en dat heeft men zich hier aangetrokken. Honderden toeschouwers staan oorverdovend tegen me te brullen. Ik moet gewoonweg weer aan de ren. Vlak na het dorp haalt loopmaat Mark Rimmelzwaan me bij met een ‘Heeeee Jantje!’ Ik pareer: ‘Man ik sta hier al een half uur op je te wachten!’ Er waren globale plannen om samen op te lopen, maar ik zag hem niet bij de start. Hij debuteert vandaag met een richttijd van 3.30. Hij grijnst naar me en op de vraag hoe het gaat antwoordt hij: ‘Mwah, pijnlijk, als ik dit nog even kan houden, haal ik het wel…’ Ook bij hem is nu het beste eraf. Ik kan hem nog een kilometer bijhouden, maar dan moet ik hem laten gaan en hij zou uiteindelijk debuteren in een tijd van 3.32.

Van dribbelwandelpas naar vliegen

Vanaf 37 kilometer zijn regelmatige krampjes het devies. Je mag ook niet ongepland en ongestraft na een feestje een marathon aftikken omdat je toevallig in de buurt bent. Het moet een beetje pijn doen! Ik dribbelwandel door en eenmaal in de stad nemen sfeer en toeschouwersaantallen in gelijke mate exponentieel toe. Via de Singels werken we ons richting station om daarna via het Rembrandtbruggetje terug te draaien richting de finish. Vinnie en Linnie (oud-looprivaal Vincent Anker en triatlete en trainingsmaatje Linda van Driel) juichen me toe als ik vlak voor het bruggetje met de armen gespreid het publiek opzweep door als een vliegtuig de bocht te nemen. Je krijgt het publiek dat je verdient.

Leiden Marathon 2.0

downloadDe sfeer zit er goed in en op enkele krampjes na heb ik de grootste lol. Fris kom ik aan de meet in een tijd van 3.44.06. De slogan van de Leiden Marathon is tegenwoordig ‘Het mooiste parcours van Nederland’ en daar kunnen we heel kort over zijn: dat is het niet. De Midwintermarathon en de Mergellandmarathon hebben echt nog een streepje voor edoch het parcours is een immense verbetering ondergaan. Één ronde is aanzienlijk aantrekkelijker en afwisselender, al doen de aaneengeregen polders en weilanden je mentaal wel afstompen. Met windkracht 5(+) was ik erg content met ‘mijn groep’ en een Leiden Marathon met wind en regen is in deze constellatie met recht een Lijden Marathon. Maar was dat nu niet juist zo leuk!?

Mok, Tjeerd, vrijwilligers e.a. gefeliciteerd met een perfect neergezette Leiden Marathon 2.0!

Fast Fokkie

290 » Jan Fokke Oosterhof NIJMEGEN m42 18062 (3:44:06) 3:47:13

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CONTACT | KOFFIE

Aarzel niet en zoek even contact!