14/05/2013 Jan Fokke Oosterhof

Marathon Hamburg; heerlijk happy hollen in Hamburg

Een half jaar geleden werd ik van verschillende kanten benaderd om een marathonschema te maken voor de Hamburg Marathon. Twee onvervalste ‘rookies’ die al bij het woord marathon het schuim op de bek kregen in de personen van Stefan en Marit. Remmen was het devies! Patrick, Henk en Harry; rouwdouwers met een marathon in de benen. Ruud, een evenbeeld van mijzelf, een ondernemer die plezier hoog in het vaandel heeft staan. Yvonne, enthousiast, maar mij nog niet bekend. Enthousiast draai ik een schema in elkaar en we springen vol goede moed uit de startblokken!

Malaise

Daarna begint een lang groepstraject van trainen en malaise; schouder vertild, nierstenen, vrijwel iedereen tenminste 1x griep, een val op de knie, ziekten, longontsteking en een liesblessure. In Apeldoorn zou ik coachen en hazen en liep uiteindelijk mijn eigen marathon. NIEMAND in de buurt… Wel een enkeling die nabij huis liep, maar op de hele groep verwaarloosbaar. Uiteindelijk komt iedereen gelukkig aan zijn kilometers en op een enkele geblesseerde na vertrekken we naar Hamburg.

20130421 Marathon Hamburg hardlopen Jan Fokke Oosterhof Finishfoto 2 (Medium)

Afreis naar Hamburg

Ik vertrek naar Hamburg na mijn looptrainersdag, samen met Ruud. De rest is reeds lang in het Duitsche. In de auto volgt een intensieve analyse van de wedstrijd waarop Ruud opmerkt: ‘Het zou toch wel heul gaaf zijn als jij mij en Stefan haast naar een tijd 1 seconde onder de vier uur…’. Ik heb geen spannende intenties, dus dit plan is snel omarmd. Hazen is dankbaar werk. Ruud merkt nog op ‘dat hij samen met Stefan de laatste duurlopen heeft getraind op 5.45 per km en dat dit wellicht haalbaar is, maar geen man overboord als het niet lukt’. Ik stem in maar benadruk een langzamere start van 6 min per km, of langzamer. Ik denk dat een sub4 mogelijk is met die start en zal dat later vanavond uitrekenen.

 

Het Grote Plan

’s Avonds maak ik volgende planning, die ik op-de-kop op mijn nummer noteer zodat aflezen een eitje is:

5          30                    6

10        59.35               5.55

15        1.29.10            5.55

20        1.58.20            5.50

25        2.26.05            5.45

30        2.54.50            5.45

35        3.23.35            5.45

40        3.52.20            5.45

42,2     4.03.50

 

Ruud merkt in bed op als we onze plannen delen en op de startnummers schrijven: ‘Tsjezus, leuk zo’n plan, schrijven we zo even op! Nu de uitvoering nog!’ Ik classificeer hem als een uiterst nuchter realist. Ik mag dat wel.

 

In een enthousiaste bui belt Ruud met Stefan: ‘Jan haast en we gaan onder de vier uur!’

Stefan is wat terughoudend: ‘Ik doe alleen wat mijn lichaam aankan’.

Dat was ook onze insteek en wij hebben berekend dat het met de getrainde tijden mogelijk is om onder de 4 uur te lopen.

We hebben er geen goed gevoel over. ‘Straks slaapt die kerel er niet lekker van’, merkt Ruud op. We sturen een sms na: ‘Jan loopt MET/ VOOR ons, niet tegen ons en we gaan weg op 6 minuten’. Heel snel volgt een sms: ‘Helemaal OK!’

Nu kunnen we wel rustig slapen.

 

Startperikelen

Het plan: om 8.05 uur verzamelen in de lobby, Ruud, Patrick, Henk en ik. Zo gezegd, zo gedaan waarna we 10 minuten later bij de Burger King Stefan en vriendin Renneke ontmoeten en daarna Marit. Samen met de metro naar de start. Tijd zat en in alle rust leveren we tasjes in. Geen enkele zenuw, foto’s worden genomen en we zijn superrelaxed. Blijkbaar is dit voor een aantal mensen een enorme eyeopener. Ondanks het feit dat we allemaal verschillende startnummers hebben (andere startvakken), klets ik ons bij een uiterst vriendelijke dame in mijn beste Duitsch een snel startvak binnen. Duitsers zijn gesteld op die Hollander, blijkt ook nu weer. Nu is echt het hek van de dam: we staan met z’n allen in hetzelfde vak, een snel vak! De zon schijnt, het volk klapt en de Duitsers maken sfeer. Heerlijk Happy Hollen in Hamburg!

 

Het duurt maar liefst 14 minuten voor we de start passeren. Met de groep gaan we euforisch op pad. Het enige dat me opvalt is dat iedereen opmerkt dat het de vorige keer zo anders was: zo veel meer stress/ spanning en nu is het allemaal zo ontspannen, inclusief de training. Er is opperste concentratie en vertrouwen. Ik voer de groep aan, alleen Marit gaat sneller, maar dat is conform verwachting. Na ongeveer 4 km hoor ik Patrick tegen Henk zeggen: ‘Dit gaat ons te hard’, waarna ze direct laten vieren.

 

Wedstrijd

Stefan, Ruud en ik lopen gedrie en zelden zo’n mooie, gezellige, relaxte en sfeervolle marathon gezien. We zijn helemaal ZEN.

Met name Ruud lijkt te excelleren in ongedwongenheid. Ik laat hem begaan en zo nu en dan loopt hij drie meter voor ons. Ik kies het pad voor Stefan. Ik laat beide mannen de optimale lijn lopen en ren om de 2,5 km vooruit om sponzen en water te halen en aan te reiken. Kop-over-kop ronden we onze kilometers. Ze schieten letterlijk onder de voeten door. Ik merk wel dat Stefan rustig, behoudend en verstandig loopt. Aan de ene kant goed, aan de andere kant baart het me zorgen: na 16 km laat hij een significant gaatje vallen met Ruud. Ik belaat het en blijf bij Stefan, maar houd hem constant in het oog. Zo nu en dan vraag ik hem hoe het gaat. Hij geeft duidelijk aan: ‘Dit is hoe hard ik kan, focus op uitlopen, ik ga niet forceren’. Prima.

 

Op 20 k merk ik dat Ruud aan het inhouden is en ik maan hem te gaan. ‘Nee, ik heb met Stefan afgesproken dat ik met hem loop’. Ik merk op: ‘Dan neem ik die afspraak nu per direct over en ga jij je sub4 lopen!’ Stefan bekrachtigt het direct: ‘Ik onderteken het!’ Weg is Ruud. Om later net niet zijn doel te halen. Op het moment dat hij merkt dat hij het net niet haalt, laat hij iets lopen en finisht uiteindelijk in een zeer ontspannen 4.09.

 

Verval

Vanaf het moment dat Ruud versnelt, schakelt Stefan heel langzaam terug. Van de 10,5 die we bij aanvang liepen, zakken we terug naar een 10, 9, 8 en uiteindelijk 7. Enerzijds baart het me zorgen, anderzijds is hij scherp (iets waar ik altijd waarde aan hecht, met name bij afstanden boven de marathon) en blijft hij zonder aarzeling rennen. Hij gaat nooit wandelen en blijft lachen (met een verbeten grijns).

 

Supportcrew

De support doet wonderen. Op 23 km is daar Yvonne, op 26 Renneke, op 33 Renneke en op 36 Yvonne. Het sleept ons van punt naar punt. Op 33 een dipje. Steeds meer komt er bij Stefan en Renneke de euforie: ‘Hij gaat het soepel halen!’ Ik blijf benadrukken: ‘Niet wandelen, hobbelen en zelfs dan nog ga je 7 a 8 k per uur!’ Ik weet hoe lang een marathon kan worden als het 4 per uur wordt. Stefan blijft gaan.

 

Finish

In de laatste kilometers word ik steeds meer een ongeleid projectiel: beetje spelen met het publiek, high-fives en de aandacht van het publiek op Stefan richten; alles voor een grijns.

 

Op 900 meter voor de finish een klein dippie. We laten ons niet gek maken en wandelen tot Stefan weer is opgeladen. Precies dan komt Henk voorbij – die denkt dat we hem tegemoet zijn gelopen! – en we volgen in zijn kielzog.

 

De finish is zoals een marathon hoort te zijn: lawaai, enthousiast publiek, een rode loper die pijn aan de ogen doet, de entourage die past bij een marathon. Arm in arm passeren we onze finish.

 

Tijden:

Marit 3:58:41
Ruud 4:09:42
Patrick 4:28:41
Henk 4:51:55
Fast Fokkie 4:53:32
Stefan 4:53:33

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CONTACT | KOFFIE

Aarzel niet en zoek even contact!