13/11/2014 Jan Fokke Oosterhof

Trail en La Cabrera; trailen in de voetsporen van Clint Eastwood

Vorig jaar nam ik als gastdocent van de HAN deel aan een weekend Dorset alwaar we met 69 lopers deelnamen aan een van de Coastal Trails, een prachtige wedstrijd in de UK. Vanuit het projectteam dit jaar de vraag aan mij om eens mee te denken over een nieuw, nog grootser avontuur. Nu was ik in 2012 op bezoek bij Robert Nieuwland. Hij organiseert trailrunvakanties in de Sierra de Guadarrama, een middelhoog gebergte net ten noorden van Madrid. Het avontuur was top, dus meteen gaat een lichtje branden. Een Nederlander in den verre, die in de wereldtop trailt en zelf betrokken is bij de organisatie van trails. Een lijntje is snel gelegd. De consequentie: met 100 HAN-ners reizen we af naar de Cabreratrail.

Niet zomaar een wedstrijd

De Cabreratrail is bijzonder. Met 1.800 hoogtemeters op een afstand van 21 kilometer mag dit met recht een steile trail worden genoemd. Misschien wel een van de meest steile, compacte trails van Europa. Ik krijg visioenen van het Zwitsers kampioenschap berglopen waaraan ik deelnam, maar achteraf blijkt dat kinderspel. Als HAN-ner word ik benaderd om intern enkele trainingen te verzorgen. Die uitdaging neem ik graag op me. Hoe maak je debutanten op een halve marathon duidelijk dat dit dus NIET zomaar een halve marathon is?

Over hoogtemeters en stijgingspercentages; ofwel bloed, zweet en trailtranen

Hoeveel hoogtemeters kun je overbruggen tijdens een uur wandelen? De antwoorden variëren van 300 tot 900 hoogtemeters. De realiteit:

  • Wandelen: tussen 300 a 400 hoogtemeters per uur
  • Snelwandelen/ speedhiken: 400 a 500
  • Rennen: > 500

Uitgaande van 400 hoogtemeters ben je dus 4,5 uur aan het klimmen. En je moet ook nog naar beneden. Mijn trainingen bestaan uit trailrunclinics (stijgen, dalen en Trittsicherkeit)  en running bootcamp (core stability en kracht). Langzaam daalt het besef in: dit wordt een lekker pittig wedstrijdje…

 

2 november 2014 – Race day

Met 100 HAN-ners staan we paraat. Exact 9 uur (Spaans kwartiertje niet meegerekend) start de 21 kilometer. Een half uur later de mensen van de 7 kilometer. Drones gieren ons over het hoofd onder begeleiding van harde housemuziek. Voor een trail met maar 350 deelnemers weten ze verrekte goed hoe ze sfeer moeten creëren. Je hebt het gevoel dat je aan de vooravond staat van een avontuur-van-formaat. Na collectief aftellen, dendert de massa de bergen in.

Venga Venga, puffende poedel!

Na beklimmen van 6 vierduizenders in Marokko de afgelopen week zit het wel goed met mijn bloed, maar ik heb de benen van een bejaarde-op-sterk-water. Meteen moet ik mannen als Edwin Castelein en Hans Niemeijer laten gaan. Een klimexpeditie in de bergen is duidelijk géén garantie voor succes. Als een puffende poedel ga ik mijn eerste klim in. Riep de Marokkaanse berggids vorige week nog ‘Jalla, Jalla!’, hier weerklinkt het ‘Venga, Venga!’. Aan supporters geen gebrek in deze eerste klim. Halverwege de klim begeleider, coach en supporter Theo van Maanen van Run2Day Nijmegen: ‘Geef eens gas man, nog een klein stukkie!’ Supporters met galgenhumor. Hij gooit er sfeer in en loopt achteraf meer dan menig atleet.

Kleuterpaadjes en klauterpartijen

Op de eerste smalle bergpaadjes ontstaat file. Dit is het enige verbeterpuntje aan deze trail. Het veld zit veel te dicht op elkaar tijdens de eerste technische klim en afdaling. Minutenlang staan we stil en kijken toe. De vergezichten en spectaculaire rotsformaties compenseren gelukkig ruimschoots. Met bewust (sport)ademen breng ik mijn hartslag terug naar menselijke proporties. Als we eenmaal de eerste top over zijn, volgt een duizelingwekkende afdaling over keien, rotsen, zand, grind, langs zwiepende takken en stekelbosjes. Vergeleken hiermee zijn trails in Nederland kleuterpaadjes uit de speeltuin. In 2012 verraste Robert me met de prachtige Cross de las Dehesas. Deze is erger. Veel erger…

Holland dat de trail siert

De complete afdaling gaat in de file en biedt ruimschoots de tijd voor foto’s. De vergezichten zijn adembenemend. Het is ook nog eens een prachtige, heldere dag. Overal om me heen de frivole HAN-Bruist shirts en we steunen elkaar in de technische passages. Loes, Kitty, Janet; het is Holland dat de trail siert. De Cabreratrail verwordt tot tweelandentrail.

Moedeloosheid siert de sterveling

Eenmaal beneden denk ik rechtsaf de vallei in te gaan. Klopt. Wat ik in mijn afdaling echter niet zag is dat we nogmaals rechtsaf slaan, kneiterhard dezelfde helling weer op. BAM! Een normaal mens zou er moedeloos van geraken. Dezelfde steile, adembenemende, rotsachtige, afschrikwekkende, stoffige helling weer omhoog.  Ik sla hoofd achterover in de nek en zie zover het oog reikt kleine trailertjes richting de toppiramide. Ik slaak binnensmonds enige krachttermen. Robert staat vast al bij de finish met een biertje…

Op het spoor van Clint Eastwood

De helling wordt steiler en ik voel mijn vermoeide benen tegenstribbelen. Klauterend van steen naar steen, soms zoekend naar een richeltje, een uitsteeksel om mijn voet te plaatsen. Technisch is een understatement; van een afstandje bekeken is deze helling van (begaanbare) paden geschoond. Al klauterend komt de toppiramide dichterbij. We tikken hem aan en kruipen linksom, langs de basis. Gelukkig gaat het daarna weer gewoon omhoog door een zadel. Op de top halen we adem, eindelijk ‘hard’ lopen. Het eerste stuk waar het weer kan. Niet veel verder prachtige rotsconstellaties. Ik besluit erop te klimmen en te wachten op een HAN-groepje en schiet foto’s. Het uitzicht over de onbewoonde binnenlanden is fenomenaal. Het doet aan als Texas of Mexico al ben ik daar nooit geweest. Ik mis enkel de voorbij waaiende takkenbossen die Clint Eastwood immer op zijn pad treft.

Onhandig remmen

Via een begaanbaar geitenpaadje trailen we door het achterland. Dan volgt weer een heftige afdaling. Opeens consternatie. Yvonne heeft geprobeerd met haar hoofd te remmen. Ik zei haar nog zo dit niet te doen. Dat moet je niet willen. Met de nodige EHBO-cursussen in mijn expeditierugzak maak ik zo goed en kwaad als het gaat de schaafwonden schoon. Gelukkig valt de schade mee, al doet lekkend bloed erger vermoeden. Geschaafd voorhoofd op twee plaatsen, geschaafde neus, kin en een tand door de lip. Ik open een gaasje en begin te deppen als de Spaanse ‘bezemwagen’ – een uiterst sympathieke Spanjaard met rieten bezem, door veel dames ‘Schatje’ genoemd – mij vermanend terugroept en wijst op zijn handschoentjes. In de mêlee van bloed, zweet, stof, zand, rotsen, gruis, stenen neemt hij zijn taak wel heel hygiënisch op. Deze dame wordt in de watten gelegd, of gaasjes, zo je wilt. Ik maan de anderen door te lopen, want de tijdslimieten zitten ons op de hielen.

Constatering: Ongeveer 9,4 van de 21 kilometer afgelegd in 3 uur en 12 minuten. Het geeft te denken.

Esoterisch hardhout

Ik volg Yvonne op de voet, speurend naar onevenwichtigheden die duiden op ernstiger letsel. Niets van dit alles. Al snel moet ik heel stevig aanpoten om bij te blijven. Binnen de kortste keren haalt ze anderen bij, passeert en leidt aan kop. Bij de eerste drinkpost doen de schaafwonden eenieder in stuip schieten en met zachte hand wordt uitstappen geïnsinueerd. Deze dame is echter uit esoterisch hardhout gesneden en kijkt niet meer achterom. De finish, de finish en niets dan de finish.

Pijnbeslommeringen

Na de post direct de derde klim van de dag. Het begint bijna te wennen. In gestaag klimritme vervolg ik mijn pad, net zoals ik vorige week 6 vierduizenders bedwong. Mijn voet doet ondertussen zeurende pijn, zoals hij dat al doet sinds de Eigertrail. Ik roep tegen mijn voorgangers dat ik het voor gezien houd. De keuze is echter eenvoudig: a. dat hele takkeeind weer naar beneden en met pijn aan de finish zitten, of b. met pijn door de Spaanse wildernis zwerven en genieten van ruige vergezichten. Snel loop ik door.

Moyennemijmeringen

In een groepje met vijf dames klim ik verder. We halen enkelen in, die de hartslag te hoog hebben en met rood hoofd, puffend in de berm zitten. Klimmen is ritme zoeken. Ik maan ze in gestaag tempo te volgen. Dat werkt even, maar ze hebben al teveel lactaten opgebouwd en jagen zichzelf in het rood. Eenmaal boven in het zadel willen we rechtdoor, maar een Spanjaard met absurd grote grijns wijst rechtsaf de rotsen op, naar de top. Kaken zakken en via steile rotsen en kettingen hijsen we ons de laatste meters omhoog. Veel ‘Venga, Venga’s’ vallen ons ten deel. Daarna dan eindelijk een heel lang en enigszins begaanbaar stuk naar beneden. Het moyenne omhoog en een tijd van binnen de zes uur begint tot de mogelijkheden te behoren.

Stelling: Kilometers van 20 minuten en meer zijn slecht voor het moyenne.

TomTom says slow…

We trailen door een rustige kom, verzonken tussen de bergen, verscholen van civilisatie. Het ergste achter de rug en op weg naar de post op 16 kilometer. Daar spreken ze geen woord Engels, maar een stevige ‘Venga Venga!’, gooit de sfeer er goed in. De laatste klim van de dag, geleidelijk beginnend, oneindig doorgaand, steeds steiler oplopend. Halverwege zet ik mijzelf op een steen en slobber gelaten twee gels op. Ik ben best wel heul leeg. Als je geen Robert Nieuwland heet, is dit een trailwandelwedstrijd. Het wandelen van de Vierdaagse gaat maar liefst twee keer zo snel, zo constateert mijn duffe kop als ik een gemiddelde van 3,8 kilometer per uur aflees van mijn TomTom.

Constatering met duffe kop: De Vierdaagse gaat twee keer zo snel. Dit is twaalf keer zo leuk.

Topsupport

We klimmen de laatste meters en stuiten op de top op een extatische, schor geschreeuwde Theo van Maanen die ons een hart onder de riem steekt. Hij uit de woorden: ‘Ik ben net weer helemaal omhoog gelopen!’ Ondanks mijn schamele staat van zijn leid ik daaruit af dat wij nu ‘helemaal naar beneden mogen lopen!’ Twee kilometers scheiden ons van de meet. Het lijkt niets, maar blijkt een naar verticaal neigende klauterpartij. Theo zou later opmerken dat hij met enkele dames in het kielzog naar beneden schuifelde, terwijl hij nagels in zijn rug voelde prikken, van door angst verkrampte handen.

Trainen tot je een ons weegt

De uitsmijter. Zo dolletjes hadden we het nog niet gehad. Klimmen, klauteren, springen, stuiteren en benen die in krampjes schieten. De snelste rond dit parcours in 2 uur 16, ik in 5 uur 33. ‘Er is geen geheim’, aldus Robert. ‘De snelsten hier trainen tot wel 50 uur in de week. Beter in vorm, is sneller herstellen. Zelf ga ik naar de massage en volgend weekend loop ik hier weer zo’n trail’. Ik constateer dat ik dan mijn trainingsinspanningen met 900% moet opvoeren. Een enkeling brult: ‘Ze hadden hier rechtstreeks een touw van de top naar beneden moeten gooien!’. En zo is het maar net.

Nawoord

Diezelfde avond houd ik een inspiratietalk voor de HAN-groep. De boodschap: Van ultralopen is sprake als je een afstand hardloopt die groter is dan de marathon, of als je langer loopt dan je marathontijd. Gezien het feit dat veel lopers er meer dan 5 uur over hebben gedaan, zijn er een twintigtal ultralopers geboren.

Specs race

Ik heb de trail gelopen met mijn gloednieuwe TomTom Multi-Sport Cardio met ingebouwde hartslagmeter. Prettig is dat je niet meer met een hartslagband hoeft te sporten. Zelf ervaar ik een knellende band om de logen als vervelend, dus ik vind dit een uitkomst.

Daarnaast is het horloge enorm eenvoudig te bedienen. Voorheen besteedde ik sporthorloges uit aan mensen met meer geduld, alleen al als de zomer-/ wintertijd moest worden ingesteld. Met dit horloge ben je met enkele drukken op de knop klaar.

Ook het bedieningsgemak tijdens mijn wedstrijden is indrukwekkend. Met enkele klikken is echt alles inzichtelijk en weet je waar je aan toe bent: afgelegde afstand, hartslag, gemiddelde hartslag, tijd, klimmeters, daalmeters etc.

GPX-bestand route

[sgpx gpx=”/wp-content/uploads/gpx/Running_Cabreratrail.gpx”]

Meer informatie en boeken: http://www.madridoutdoorsports.com/

De bergen liggen op ca 40 kilometer ten noorden van Madrid en zijn vanuit de hoofdstad uitstekend bereikbaar.

Ticket retour Schiphol – Madrid bij tijdig boeken: € 125,- tot € 200 pp.

Zwaarte/ moeilijkheidsgraad: complexe trailrun met heel veel hoogtemeters, hitte en keien. Acclimatisatie door enkele dagen vooraf aanwezig te zijn, is aan te bevelen.

Uitrusting:

  • Overweeg een rugzak met water mee te nemen, al zijn er twee drinkposten onderweg.
  • Stokken zijn eerder overbodige ballast dan steun. Je kunt de handjes maar beter vrij hebben.

Filmpjes:

Edwin Castelein (HAN): http://www.youtube.com/watch?v=9AO94CxPHCg

Trail Runner (HAN): http://www.youtube.com/watch?v=mQX8vONy6kQ

David Raposo: http://www.youtube.com/watch?v=8OP_i1OoeiY

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CONTACT | COFFEE

Aarzel niet en zoek even contact!