30/09/2014 Jan Fokke Oosterhof

Bloed, zweet en spierpijn op de Koning van Spanje-trail 2013

Klokslag 8 uur staat loopmaat Mark voor de deur. We gaan naar de Koning van Spanje-trail – KVS voor intimi. Ik sta stijf van de adrenaline; vandaag alles geven en het snot voor de ogen op deze prachtige, maar zware trail. Vorig jaar waren we ook paraat en toen maakten de weersomstandigheden het tot een fijnzinnige beproeving met een water/klei-combi. Een waar spektakel en na afloop was een enkeling onderkoeld door horizontale regens en gure wind. Heerlijk! Benieuwd of het vandaag ook zo mag gaan.

Trailers

Bij de start een warm bad van (h)erkenning.

De altijd en immer vrolijke Pascal van Norden die op iedere trail te vinden is, vaak met mijn gewaardeerde vriend Marcel Wierenga, eigenaar van de Leidse Hardloopwinkel, die er helaas vandaag niet bij is.

Koen Muilwijk, de man achter Looptijden.nl, met meer dan 250.000 sporters het grootste internethardloopplatformcommunity van NL (scrabble dat maar eens). Voor het eerst sinds tijden loopt Koen weer eens mee na een vervelende blessure. Edoch, vlak hem niet uit! Op het Zwitsers kampioenschap berglopen was hij ruim een uur sneller dan ik, toen hij meer dood dan levend, spierwit op de top arriveerde. Bij het NK-traplopen in Nijmegen was hij de eerste man in de geschiedenis die de bocht uit vloog. Voor de goede orde: dat was trap OP! Het is ongetwijfeld te wijten aan de nimmer aflatende support van zijn vrouw.

Heleen Plaatzer, een debutante in trailland. Beide hielden we onlangs een lezing voor marathondebutanten bij Run2Day-Nijmegen en nu is ze zelf een groentje. Dat mag de pret overigens niet deren, want ze wordt met ruime voorsprong eerste op de lange afstand. Op Facebook vroeg ze daags tevoor om tips, die ze kreeg en Heleen zou Heleen niet zijn als ze hier niet stiekem de dag ervoor het parcours aan het verkennen was.

Raymon van den Berg wil in zijn haast om aan de finish te komen nog wel eens een bordje over het hoofd zien. Maar – professional als hij is – dat laat hij vandaag niet gebeuren. Hij heeft vanochtend het rondje alvast een keer gelopen in 2.24, een tijd waarmee hij in de wedstrijd netjes 17e was geworden. Zijn tweede rondje gaat in 2.34. Gewoon, omdat het kan en omdat hij traint voor het WK trailrunnen.

Peter Veldhuijsen, een oude bekende uit het Leidse Loopcircuit en eigenaar van de Leidse Lopers Company.

Marjolein Bil die ik onlangs ontmoette toen we gezamenlijk naar Olne Spa Olne reisden. Vriend Marcel pikte me op en meldde dat hij een andere die hard bij zich had. Ik verwachtte een kolossale reus van een kerel met een baard, toen daar een klein, lief dametje zat, dat nauwelijks boven het autoportier uitkwam. Diezelfde avond dronk ze met ons bier en sliep de hele nacht niet vanwege luidruchtige Fransozen in de kamer naast ons. De volgende ochtend vroeg klonk het startschot en ik zag haar pas weer aan de finish; maar liefst 2 uur sneller had ze het rondje van 67k gerond. Vanaf dat moment spraken we af dat ik de 5l Erdinger zou opdrinken iedere keer dat ze won. Helaas wint ze vandaag niet.

Jeroen Machielsen die me eens meenam op Koninginnedag om de Utrechtse Heuvelrug te verkennen. ‘Ja, we gaan gewoon kilometertje of 25 trailen!’ Na 35,35 km viel ik meer dood dan levend uit de bosjes in Rhenen, volledig verschrompeld door hitte en inspanning.

Ronnie Duinkerken, de man wiens pad ik kruiste tijdens het volbrengen van de sneeuwwitte Utrechtse heuvelrug-trail. Ik liep Driebergen-Zeist-Rhenen en hij andersom. Hij won het open heuvelrugkampioenschap. Ik niet.

Bram Bakker, eveneens hardlopend schrijver die ik op de Letterenloop in Haarlem achter me loop te laten, hetgeen niet aannemelijk is. Nog los van de vraag of Abdelkader Benali en Dolf Jansen aan de start staan.

Schaats-, fiets- en loopmaat Mark van ’t Hof. Heeft net zijn debuut op de marathon gemaakt in Rotterdam met 3.28 en heeft een hoogtestage in Marokko achter de rug waar hij de Toubkal, the hard way deed. Zijn bloed is er klaar voor, hij ongetwijfeld ook. Een geducht tegenstander.

 

Over positioneren en consolideren…

Ik wil vandaag een goede tijd neerzetten en adviseer Koen Muilwijk dat we de eerste kilometers even assertief inzetten in verband met positioneren in het veld. Er volgt namelijk vrij snel een passage bergop door het gras waar je moeilijk kunt passeren. Je komt in de wandelmeute terecht en loopt vertraging op. Moeten we niet hebben. Na aftellen gaan we dan ook voortvarend van start en zijn uitstekend gepositioneerd (tussen alle bovengenoemde toppers). Positioneren is ook nooit mijn probleem geweest in het leven. Dat is consolideren. Zo ook hier; ik ga dood! Ik ga zelfs e hard weg voor Koen die me na twee kilometer passeert en snuift: ‘Fijne wedstrijd!’ Alsof ik met een mokerhamer op mijn muil wordt geslagen.

Gazelle Heleen

In de aanloop naar klim over het gras laat ik de vaart der volkeren bewust een beetje lopen, als Heleen Plaatzer naast me opduikt. ‘Kijk daar is ze al!’, roep ik. ‘Komt door alle tips die ik op Facebook heb gegeven!’ Voor deze kale, zwaar gebouwde niet-klimmer is het uiterst pijnlijk om naar deze vluchtig-huppelende-voorvoet-landende gazelle met springend krulhaar te kijken. Ze grijnst en wint. Ik wend het hoofd af.

De kick van de trail

De passage door het gras is indrukwekkend, en vast nog meer als je omkijkt. Daar hebben we helaas geen tijd voor. Een lang lint van bontgekleurde trailrunners die een blokje om gaan. De kick van het trailrunnen: Zelfstandig, autonoom de bosjes in met je uitrusting en zo had mogelijk over de single tracks trappelen. Aanzetten bij iedere bocht en de kracht door je aderen voelen stromen. Rrrr. Vooral als je kunt blijven gaan, het eerder genoemde ‘consolideren’. Moet ik nog even op oefenen.

De steile klim op 4 kilometer is net als vorig jaar een beproeving van formaat. Alsof de MST-mannen (Jeroen, Marc, Patrick) het erom doen, zeg maar. Daarna begint de wedstrijd; de ergste hoogtemeters gehad, ritme gevonden, veld uitgedund en de echte natuur in. Een serene rust maakt zich meester van het loopveld. Enkel ruisende bladeren en hijgende trailers.

Bloedrunner

Op ongeveer 7 kilometer een houten bruggetje. As ware wedstrijdatleet zet ik aan bij iedere bocht. Zo ook als ik het bruggetje opdraai. Om de middelpuntvliedende kracht te neutraliseren gebruik ik de leuning als draaipunt en zet het handje aan de brug. Daarmee draait een kolossale splinter met fenomenale kracht (middelpuntvliedend) in mijn hand. Fuck! Geniaal! Ik bloed als een rund. ‘Amateur!’, is het eerste dat door mijn hoofd schiet. Terwijl ik door het bos meander observeer ik afstandelijk mijn hand. Het bloed gutst er echt uit. Wat moet ik hier nu toch mee?

In mijn shirt? Nee, gaat roesten.

In mijn mooie trailrunshort? Nee, zonde.

Ik weet het al: ik smeer het in mijn haar. Zo gezegd, zo gedaan en daarmee is duidelijk: ik geef alles en mijn mental conditie is reeds te bestempelen als ‘verdwaasd’.

Intelligentie op de trail

Ik vind een loopmaat die er een plezierig tempo op na houdt. Kop-over-kop klepperen we over de keien. Als we bij ‘de oversteek’ komen – de doorwaadbare sloot – bijt ik hem toe: ‘Eff lachen voor de fotograaf! We zijn bij de sloot!’

Hij kijkt me aan vanuit zijn trance: ‘Zijn we al bij de sloot?’

‘Ja, we zijn al bij de sloot’.

‘Dan zijn we snel bij de sloot’, mompelt hij.

Ik beaam het: ‘Ja, de sloot is snel gekomen’.

Zo verloopt de intelligente conversatie tussen trailrunners. Het leven gereduceerd tot de basics.

Met een kluitje in de sloot

We denderen met fiere pas – borst naar voren – de helling af richting sloot, om precies op dat moment de fotograaf weg te zien lopen. ‘Vuile amateur!’, denk ik. ‘Beetje je rolletje wisselen als ik eraan kom!’ Dan maar geen spektakel. Met miezerige pasjes waad ik op de tenen door de sloot in een armzalige poging de boel droog te houden. Kansloos. Nog kanslozer zijn de lopers die even verderop de sloot vermijden, maar dat terzijde.

Gele kousjes op het netvlies

Gelijk weer een ferme klim na de sloot en opeens loopt Marjolein Bil naast me in haar gele compressiekousjes. Schrijnend, zo’n vedergewicht dat over hellingen tippelt alsof het pluizige wolkjes zijn. Zwetend en rochelend, buffel ik in haar kielzog. De gele kousjes zullen nooit en te nimmer weer van mijn netvlies verdwijnen.

Regen weer

In volle galop door terwijl de regen op mijn kop striemt. De mannen van MudSweatTrails hebben veel pech. KVS 2012: ronduit vochtig. Trailrundag 2012: nat. Veluwezoomtrail 2012: 53 km horizontale regen. Duinentrail 2012; t ken net. Vandaag is eigenlijk een topdag ondanks een beetje vocht.

Drinkpostbeslommeringen

Ik arriveer bij de eerste drinkpost. Ik ben zo in trance dat ik vraag: ‘Is dit de 22 kilometer?’ De mannen grijzen: ‘Ik denk het niet!’ Ik kijk op mijn horloge: 1.09 uur in de weer. Nee, dat zou wel heel optimistisch zijn. 12,6k. Het voelt als meer, geen wonder met die waas van bloed voor mijn ogen. Een van de mannen spreekt me aan:

‘Je kop bloedt man!’

‘Nee, het is mijn hand (intelligente reactie)’

‘Gaat het?’

‘Ja, joh een splintertje’.

Dan ontspant hij wat: ‘O, mooi, want voor de EHBO moet je nog even 10k doorrennen’. Ik bedank hem voor zijn emphatisch vermogen en medelever en vervolg mijn weg.

Het middenstuk is relatief vlak en een kwestie van lekker draaien en de basissnelheid laten werken. Wat is dit toch een prachtige trail! Ik heb hier 6 MTB-tochten gedaan en de mannen zijn erin geslaagd om uit iedere tocht de lastigste stukken te halen en die aan elkaar te knopen. Bastards!

Spierspasmen

Op drinkpost 2 begint het heilig vuur in een wakkerend waakvlammetje te veranderen. Gelaten drink ik mijn bekertjes en eet mijn bananen. Nog 8,6 k, om een rondje om het durp. Niet lanterfanten, alleshard! Ik pak een wiel en bijt me erin vast. Het gaat een kilometer naar beneden, een gratis kilometer dus! Daarna volgt een bloedstollende klim. Hier komen de 16k en de 31,6k samen en wordt het gezellig druk. Inhalen dus en dat geeft wel weer moed. Ik voel wel verdachte krampjes opkomen in de liezen. Die zetten zich daarna snel om in allesverzengende, bijtende, doordringende, fenomenale, samenrukkende spierspasmen.

Zo nu en dan koekeloer ik naar beneden en zie beurtelings kuilen en tennisballen in mijn kuiten verschijnen. Ze leiden een volstrekt eigen leven en ik heb er geen enkele zeggenspraak in. Ik smijt een krachtterm de ether in. Ze trekken zich samen op de meest tactische momenten, als je bijvoorbeeld iemand inhaalt. Je loopt naast het pad in de enkelhoge bush en als je het been wil optrekken om niet op je bek te gaan besluit het been zich te strekken. Ik ga bijna frontaal op mijn muil. Goed verhaal.

What went wrong?

Ik heb genoeg gegeten en gedronken in de dagen voor de wedstrijd. Ook heb ik niet teveel getraind en voldoende gerust. Het enige dat ik kan bedenken is dat de kou van de doorwaden sloot op de kuitjes is geslagen in combinatie met regen en wind, maar dat verklaard de kramp in de liezen nog niet. De laatste drie kilometers zijn een combinatie van rekken en strompelen. Op de laatste klim komt Bram Bakker langszij. Ik herken hem en roep: ‘ Ik pak je op de Letterenloop vriend!’ Hij steekt zijn arm op als blijk van herkenning. Gezonde concurrentie tussen schrijvers.

Dan eindelijk de laatste afdaling en een finish voorzien van grimas, zoals blijkt uit de finishfoto’s. Krampend finishen; ik krijg nog net mijn benen over de mat.

2.56.53, 14 minuten sneller dan vorig jaar.

Dankwoord

Twee uur later val ik letterlijk uit de auto in een heftige krampstuip, waarbij ik mijn been niet kan strekken in de auto. Ik ben compleet verrot. Beste MST-mannen, ik zou het ook niet anders willen. Het is nu woensdag en ik kan nog steeds niet normaal lopen en/ of naar het toilet. Wat een prachtig evenement weer! Een utopia in het land van de massa-evenementen.

Run2Day-Theo van Maanen, dank voor de tijdmeting en met name de grimasfoto’s aan de finish.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CONTACT | KOFFIE

Aarzel niet en zoek even contact!