Jan Fokke Oosterhof | Commercialisering van de sport; terug naar de basis
677
post-template-default,single,single-post,postid-677,single-format-standard,ajax_updown_fade,page_not_loaded,qode-page-loading-effect-enabled,,qode_grid_1200,footer_responsive_adv,hide_top_bar_on_mobile_header,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-17.2,qode-theme-bridge,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.6,vc_responsive
 

Commercialisering van de sport; terug naar de basis

Commercialisering van de sport; terug naar de basis

Beste Vincent, Onlangs kwam via mijn schoonmoeder een column van jouw hand onder mijn ogen uit het AD, over de Utrecht Marathon. Je betoogt hierin dat ze daar in Utrecht gewoon niet tegen hun verlies kunnen. Dit in verband met de Dutch Battle, waarmee directeur Louran van Keulen probeert de Nederlandse strijd te bevorderen door enkel hoge bonussen uit te keren aan Hollandse kaaskoppen en niet aan Kenianen. Graag ga ik hierop in als fervent hardloper. Ik laat je zien dat we inderdaad in Nederland niet tegen ons verlies kunnen, maar het toch net even anders ligt dan jij betoogt. Er is iets aan de hand in sportland en voor het eerst ben ik het eens met allesweter Johan Cruijff. Die twee constateringen hoeven elkaar niet te bijten. Wat is er aan de hand?

Ik lees een artikel in De Volkskrant van 30 april getiteld ‘Ajax investeert in “röntgenfoto van de sporter” ’. Een paar passages uit het artikel: ‘…Waar grote clubs in het buitenland zich bij zaken als GPS-tracking, fysiologische meting, database en videoanalyse volledig richten op het eerste elftal, daar doet Ajax de volledige jeugdopleiding bij…’

‘…Het is meten = weten dat ook bij Ajax opgeld gaat doen. Alle objectieve gegevens moeten in kaart gebracht worden…’

‘…Die progressiviteit lijkt haaks te staan op de nieuwe richting die door Johan Cruijff en de zijne  wordt gepropageerd: terug naar de basis, terug naar het gevoel en de intuïtie. Het oog van de meester moet weer beslissen, niet de laptops van de vele begeleiders…’

De aandacht gaat in voetballand uit naar management, commercie, wetenschappelijke observatie, transfers en het bijbehoorde transferseizoen, miljoenenverliezen, voetbalontwikkelingscentra en faillissementen. Voetbal is een spel. Waar hebben we het over?

Nu heb ik niets met voetbal, maar tot mijn spijt moet ik constateren dat bij hardlopen eenzelfde trend waar te nemen is. Ik liep mee tijdens de Rotterdam Marathon en lees na afloop een aantal passages in het AD in het treffende artikel ‘Een stukje Kenia in Kralingen’.

‘…Op de begane grond van het hotel komen de Afrikanen alleen om te eten. Gewoon brood en melk ’s morgens en ’s middags, maar ’s avonds Keniaans eten. In 2008 nog een noviteit in Rotterdam, nu een van de belangrijkste ingrediënten van de Rotterdamse succesformule…’

‘…Ik maak vier dagen lang Ugali…Het voedzame en koolhydraatrijke Keniaanse gerecht gaat erin als koek bij de atleten…’

‘…’s avonds legt de racemanager aan alle atleten, aangetrokken gangmakers en managers de strategie van de race uit. En hij zal inspelen op het eergevoel van de Afrikaanse deelnemers…’

‘…De film van 2008 doet het altijd goed om het belang van de hazen aan te tonen. William Kipsang demarreerde toen al bij het tunneltje bij de Blaak, maar hij moest nog 14 kilometer. We hebben hem terug laten zakken naar het groepje waar nog twee gangmakers voorop liepen, gewoon om die jongen in bescherming te nemen…’

Nog twee passages uit De Volkskrant van 8 april en dan kom ik tot mijn conclusie:

‘…Om het risico  af te dekken is een verzekering afgesloten op de wereldrecordbonus…’

‘…In Rotterdam wordt wel keihard gewerkt aan de wedstrijdstrategie. Want een record kan je regisseren…’

‘…Voorafgaand aan de wedstrijd wordt gewerkt aan het groepsgevoel…Wie een snelle tijd achter zijn naam heeft staan, verhoogt zijn marktwaarde, houden we ze voor…’

Waar wil ik nu naartoe? Sport is volledig doorgeslagen naar wetenschap, commercie, berekening, marktwaarden, business en management. Ieder jaar wordt in Rotterdam een Keniaanse enclave gecreëerd die vier dagen wordt gehuisvest in een atletenhotel. De Keniaanse atleten worden in een cocoon gepamperd middels hun eigen gerechten bereid door een Keniaanse kokkin, een speciale masseur die hen kent en hen een veilig gevoel geeft. Er wordt ‘gewerkt’ aan een groepsgevoel waarbij het eergevoel van de Afrikanen wordt aangesproken en woorden als ‘Marktwaarde’ in de mond worden genomen. Wedstrijden worden volledig dichtgeregisseerd en iedereen moet zich schikken naar de wedstrijdstrategie. Als een atleet een topdag heeft en zelf initiatief neemt, ‘laten we hem terugzakken naar het groepje met hazen’. Met alle respect, maar zo haal je toch alle ingrediënten die sport, sport maken uit het spelletje?

Jij stelt in je column dat ze in Utrecht niet tegen hun verlies kunnen door Kenianen geen prijzen toe te kennen en ze daarmee te weren.

Ik stel dat we juist Kenianen naar Nederland halen omdat we niet tegen ons verlies kunnen.

Ieder jaar creëren we een Keniaanse enclave en stellen alles in het werk om wereldrecords te garanderen en de snelste marathon ter wereld te zijn. Vervolgens stellen we ook nog eens alles in het werk om de risico’s van uit te keren wereldrecordbonussen af te verzekeren, maar dat ter zijde. Na afloop van de wedstrijd gaan de atleten met een enkele reis weer terug naar waar ze vandaan komen. Geen hond die zich de rest van het jaar nog met hen bezig houdt, maar wij staan weer op het lijstje van snelste stadsmarathons en hebben de reputatie waargemaakt. ‘Wij werken met een bewezen strategie’, aldus racemanager Eric Brommert. ‘Wij Hollanders kunnen niet tegen ons verlies’, zeg ik.

Voor de goede orde: waarom ben ik het eens met Cruijff? Het moet inderdaad weer terug naar de basis en daarvoor heb je maar enkele ingrediënten nodig: een start, een finish, een aantal mooie eigenzinnige atleten en publiek. De rest is bijzaak. Terug naar de sport; weg van het geld. Wat krijg je dan?

Een mooie ongeregisseerde strijd zoals we die in Utrecht gezien hebben.

I rest my case.

Nawoord:

Als sportman vind ik het overigens schandalig dat je die verdwaalde Keniaan die wel komt opdagen in Utrecht niet volgt met een camera, niet in beeld brengt en niet op waarde weet te schatten. Dit is namelijk het beste voorbeeld van een sportman, die niet loopt voor het geld en zich niet laat regisseren. Jammer.

3 Reactie's
  • gijsvandinther
    Geplaatst op 11:15h, 24 mei Beantwoorden

    Kijk, Fokkie, dat kun je wel leuk brengen natuurlijk maar commercie is juist goed. Zonder die drive liepen we nog steeds in berenvellen. Sport is inkomen, geen vertier.

    Het gelul van die 2000 jaar oude baarden uit het oosten met “het gaat niet om het doel maar om de weg erheen”, is pure losers-praat. “De weg erheen” is alleen leuk voor het publiek. En het publiek blij maken is geen hoge prioriteit meer tegenwoordig. Maar daar heb ik een oplossing voor.

    Ik denk dat er gewoon nog steeds niet genoeg geregisseerd wordt. Het moet meer. Mijn voorstel is daarom dit: het publiek plaatsen we in een apart stadion of hal waar ze een simpel wedstrijdje voor “de weg erheen” te zien krijgen met emotie, bevlogenheid, sportiviteit en meer van dat soort crap. Dan kun je toegang heffen en is er een extra win-win situatie…. Nooit meer kritieke columns…. doel bereikt!

  • janfokkeoosterhof
    Geplaatst op 18:01h, 25 mei Beantwoorden

    Dan zit ik zonder werk, da’s pas crap…

    • gijsvandinther
      Geplaatst op 18:11h, 25 mei Beantwoorden

      Daar heb je ook wel weer een punt. 🙂

Geef een reactie