Jan Fokke Oosterhof | Naastenliefde en gehaktstaven
682
post-template-default,single,single-post,postid-682,single-format-standard,ajax_updown_fade,page_not_loaded,qode-page-loading-effect-enabled,,qode_grid_1200,footer_responsive_adv,hide_top_bar_on_mobile_header,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-17.2,qode-theme-bridge,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.6,vc_responsive
 

Naastenliefde en gehaktstaven

Naastenliefde en gehaktstaven

Ik rijd met collega D. terug naar Nijmegen, van een evenement in Rotterdam. Een half uur na Rotterdam houden we halt bij een tankstation conform ons aloude adagium dat je een werkdag eindigt met een gehaktstaaf. Liefst twee. Het regent keihard en onder het afdak van de pomp staan twee dames hulpeloos naast hun bolide in het niets.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=HWKH-5FoOz4&playnext=1&list=PL1BA8AB49CB8491AE]

We kijken beurtelings naar de dames en naar elkaar.

Nou vooruit, we strijken over het hart en laten de gehaktstaaf even op ons wachten met het risico dat een verdwaalde trucker ermee aan de haal gaat. Het is immers bijna 19 uur en dan is het gedaan met je gehaktstaven.

De dames blijken een moeder en dochter op weg naar een concert in Ahoy. ‘Wat doe je dan aan deze kant van de snelweg bij de pomp?’, roepen we verbaasd uit. Het is makkelijk nu een opmerking te maken over dames en navigatie. Dat doen we dus ook. Deze dames hadden zelfs zonder autopech hun concert nooit bereikt en waren in Parijs geëindigd.

Ze hebben een lekke band. Een korte inspectie wijst uit dat de band volledig stukgeslagen is, waarschijnlijk door een vorstput in het wegdek die ze door de regen niet hebben kunnen ontwijken. Collega D. maant me op zoek te gaan naar de reserveband, dan zal hij de auto wel even opkrikken, de Held. Met dochterlief in de zijlijn, duik ik stoer in de kofferbak en ontwaar onder de bekleding een stalen deksel in de vorm van een band. Vol goede moed draai ik de twee schroeven los. Er komt echter niets los. Een en ander voelt wel héél massief aan. D. werpt een blik in de bak en richt zich tot moeders: ‘Ehhh, rijdt u toevallig op gas?’ ‘Ja!’, klinkt het triomfantelijk. Ik heb de gastank voor een reserveband aangezien en ben aardig op weg om deze te demonteren. Nu heb ik ook geen rijbewijs en was ik in de veronderstelling dat elke auto verplicht over een reserveband moest beschikken. Dan moeten ze toch even wachten op de ANWB.

‘Mogen we de auto zo lang hier laten staan?’, smeken de dames ons bijna.

‘Geen idee, wij werken hier niet’, antwoorden wij in koor.

De dames staan perplex van zoveel naastenliefde. Ze hoefden er niet eens om te vragen. Ik herinner me een programma op TV. Format: wulpse dame staat langs de weg met autopech en vraagt kerels om hulp. Dit om de naastenliefde van Nederlandse kerels te testen. Ongeveer 90% van kerels belooft hulp, als dame daarna even meegaat naar hotelkamer voor een dienst in natura. Hoezee voor de Nederlandse man!

Deze dames krijgen ongevraagd hulp en hoeven niet eens uit de kleren.

Binnen krijgen we een welgemeend: ‘U mag een kopje koffie van het huis bestellen’ nageroepen door deze ladies in distress. Wij zijn echter op doorreis en nu nog iets later dan gepland. Even een kopje koffie drinken tast ons moyenne aan. Het was aardig geweest als ze onze gehaktstaven hadden betaald, en dan niet van het huis.

1 Reactie

Geef een reactie