Jan Fokke Oosterhof | Murphy’s Law; Anything that can go wrong will go wrong
690
post-template-default,single,single-post,postid-690,single-format-standard,ajax_updown_fade,page_not_loaded,qode-page-loading-effect-enabled,,qode_grid_1200,footer_responsive_adv,hide_top_bar_on_mobile_header,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-17.2,qode-theme-bridge,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.6,vc_responsive
 

Murphy’s Law; Anything that can go wrong will go wrong

Murphy’s Law; Anything that can go wrong will go wrong

14, 15 mei – Dit weekend viert vriend P. zijn 40e verjaardag in Limbricht – dat is niet het einde van de wereld, maar je kunt het er wel zien liggen. Het is zo’n weekend waarin alles tegenzit en de heer Murphy zijn naam eer aan doet. Misschien komt het door vrijdag de 13e die we net achter de rug hebben? Het is kortweg niet mijn weekend, een relaas.

Ik geef een kinderboek uit. De drukker stuurt me een drukproef. Mijn collega P. regelt dat het postadres wordt gewijzigd van het algemene adres naar mijn huisadres, via de accountmanager. De medewerker van de administratie wijzigt echter weer op eigen initiatief het adres (waarom was ik ook al weer zelfstandig ondernemer?). Het gevolg is dat ik maandag, dinsdag en woensdag tevergeefs thuis zit te wachten op een pakketje.

 

Een telefoontje leert dat het boek donderdag zal worden onderschept en vrijdag opnieuw zal worden aangeboden, maar dan op mijn huisadres. Ik moet echter ook werken, dus ik ben vrijdag (de 13e) niet aanwezig. Normale pakketten kan ik dan direct de volgende dag ophalen op het postkantoor, ook op zaterdag. Dit pakket is echter via TNT express gestuurd en die organisatie werkt anders.

Aangezien TNT Express niet samenwerkt met TNT Post, kan ik een en ander niet ophalen op een postkantoor, maar moet ik bellen voor een nieuwe afleverafspraak. De praktijk heeft inmiddels ook uitgewezen dat de twee organisaties niet samenwerken, want de krant van 26 mei kopt ‘TNT in tweeën verdeeld’. Het onbegrijpelijke is dat TNT Express niet in het weekend actief is, ik kan het pakket dus ook niet ophalen in een depot.

Nu heb ik voor de vorm de term express eens gegoogeld en de Free Dictionary kwam met volgende uitleg voor de term:

By express delivery or transport.

1.

a. A rapid, efficient system for the delivery of goods and mail.

b. Goods and mail conveyed by such a system.

2. A means of transport, such as a train, that travels rapidly and makes few or no stops before its destination.

3. Chiefly British

a. A special messenger.

b. A message delivered by special courier.

Kort samengevat is de kern: snel, vlug, efficiënt en met weinig onderbrekingen. De praktijk is anders en TNT Express doet haar naam geen eer aan. Dit is een van de weinige pakketten die ik snel wens te ontvangen, want het drukproces moet tijdig gestart worden. Ik kan er dus nu een weekend niet bij en maandag moet ik ook nog eens eerst bellen in de hoop dat een en ander maandag meegaat en voor het einde van de dag wordt afgeleverd. Dit alles vind ik uit als ik voor Jan met mijn korte achternaam bij het postkantoor sta op zaterdagochtend. Met de postmedewerker bel ik enkele nummers om steeds te constateren dat ik uit het menu wordt gegooid en dat er in het weekend niet wordt gewerkt. Ook de postmedewerker vindt het een vreemde situatie. Dat is mijn eerste frustratie.

Na mijn bezoek aan het postkantoor wil ik enkele artikelen terugbrengen naar de Karwei. Alle medewerkers gaan tegelijk lunchen, met als gevolg dat ik een kwartier bij de balie sta en velen met mij. Hier wordt het fenomeen status quo in de praktijk gebracht. Als na een kwartier niets veranderd is, besluit ik maar kortstondig te gaan winkelen tot de rij weg is. Na een kwartier dwalen door de winkel is de rij weg en keer ik terug. Een uitgebreide reprimande van het kassameisje valt mij ten deel. Ik mag niet met spullen de winkel in, want nu kan ik de spullen uit de winkel hebben gepakt en doen alsof ik ze terugbreng. Het ontgaat haar dat talloze mensen wel eens iets vergeten van hun lijstje en gewapend met bonnen en spullen wederom een winkel induiken. Ook ontgaat haar de discrepantie tussen wachttijd en service. Ik besluit te slikken en het mij te laten welgevallen. Dit is volstrekt tegen mijn natuur in, maar ter plekke wel verstandig. Soms moet je je mond houden. Bij sommige mensen bereik je niets met intelligentie.

Na de Karwei volgt een bezoek aan de Aldi. Het is inmiddels halverwege de middag, maar bij de Aldi lunchen ze gewoon door. Als ik mijn boodschappen bij elkaar heb gezocht blijkt er één kassa geopend en negentig procent van de aanwezige mensen staat voor die kassa te wachten, lees: 25 karren(vrachten). Mijn persoonlijk devies: als er meer mensen in de rij staan, dan in de winkel, doe je iets verkeerd. Ik zet mijn mand weg en loop via de achterdeur weer de winkel uit.

Vrouwlief en ik hebben inmiddels zo’n kort lontje dat we ons Bonny en Clyde voelen. Om Bonnie te imponeren, sloeg Clyde een plaatselijke kruidenier neer om er vervolgens met de kassa vandoor te gaan. Het was in feite hun eerste slag. Daarna lieten ze een spoor van dood en vernieling achter. Het is goed dat er geen wapens in de cabrio van vrouwlief liggen.

Dan reizen we af naar het rustieke Limburg voor het feestje van vriend P. Plaats van handeling: het gemeenschapshuis te Limbricht, in het Limburgs Lömmerich. Het is een kerkdorp in de gemeente Sittard-Geleen en een zeer oude nederzetting, ontstaan langs een Romeinse weg. Net voor het bordje Limbricht passeren we het bordje ‘Einde NL’ en ‘Einde wereld’. Het dorp staat niet in de stratengids. Ieder moment verwachten we over het randje te gaan. Al snel blijkt hier geen pinautomaat, dus we moeten terug naar Sittard.

Het dieptepunt van mijn slechte dag dan. We arriveren bij onze sfeervolle Bed and Breakfast. De patron is in de tuin aan het werk aan de afvoer van het zwembad. We kunnen hem roepen als we hem nodig hebben. Na deze lange rit die ons van de kaart doet rijden, moet ik nodig naar het toilet. Plaats van handeling: de kelder. Blijkbaar werken de toiletten in dit deel van het land soms met een ‘vermalertje’. De vermaler van het toilet verwerkt de fecaliën en voert het afvalwater af door een dunne leiding. Als je een gewoon toilet hebt dan zal er meestal sprake zijn van een afvoerbuis van110 millimeter. Bij een toilet vermaler is er sprake van een afvoerbuisje van40 millimeter. Dit scheelt aanzienlijk. De vermaler zorgt ervoor dat mijn boodschap wel in die kleine buis kan. Ik kende de term niet, maar na vandaag vergeet ik hem nooit meer.

Ik doe mijn behoefte en druk op de spoelknop. Het vermalertje begint te malen en te grommen en heeft er zo te horen een zware boodschap aan. Dan volgt er een knal, waarna een kleine tsunami van bruin water onder de muur vandaan komt. Van achter de spoelbak, spat de stront tegen de muur en spettert richting plafond. Het vermalertje gaat maar door en verschrikt doe ik enkele passen achteruit. What the Fu%^^… gebeurt hier?

Mijn eerste gedachte: afvoer van zwembad en toilet zijn gekoppeld en daardoor loopt dit punt over. Ik krab aan mijn kalende schedel en ga de patron roepen. We mochten hem immers roepen als we iets nodig hadden en dit lijkt me dat moment. ‘Gebeurt dit vaker?’, vraag ik hem verschrikt. Hij is vrij zeker van niet: ‘Nee, gelukkig niet…’ Ook hij krabt achter zijn oor en neemt de ravage op. Mijn patron is van het onderzoekende type – trial and error. Kortstondig drukt hij driemaal op de spoelknop om te achterhalen waar het euvel zit. ‘Wat doet die eikel nu?’, flitst er door mijn hoofd. Nu is het hek pas écht van de dam. Bruine golven komen ons tegemoet en een weeïge stank begint zich te verspreiden en mijn schedeltje binnen te dringen. De patron doet verschrikt een aantal passen achteruit, ook gezien het feit dat hij op blote voeten rondloopt.

Hij trekt een voorzetwandje weg en meteen zien we het euvel. De vermaler heeft de 40-millimeter afvoerbuis losgetrild en die staat nu dus uitwerpselen naar zijn witte plafond te spuiten. Mijn patron is verheugd gezien zijn inventiviteit en het feit dat hij de bron heeft achterhaald. Ik zie enkel geurend bruin water, onder de vaatwasser, onder de wasmachine, onder de kastjes en ik bedenk enthousiast dat ik hiernaast moet slapen. Mijn metgezel beent met ferme passen weg om dweil en emmers te gaan halen en roept: ‘Dat maakt de werkster deze week wel weer schoon’. Nu snap ik beter zijn handelwijze. De werkster boft maar. Wij ook; we krijgen een andere kamer toegewezen.

Gauw gaan we ergens een hapje eten om de stank te ontvluchten. Wij zijgen neer op het enige terrasje in Limbricht bij een ‘Frituur’. Zo heet een patat- en shoarmatent hier. Ze vernoemen hem naar het belangrijkste stuk inventaris. Creatief. Ik bestel altijd datgene dat aansluit bij het etablissement, lees: bij een Griek eet je geen Pizza. Ik bestel dus een shoarmaschotel, is ook fijn voor de dames met wie ik straks ga dansen. Vrouwlief vraagt verontschuldigend of ze ook pizza kan bestellen, dan moet hij immers de houtskooloven opstoken.

‘Jazeker’, antwoordt de man en wijst met een joviaal gebaar op een handgeschreven geeltje met vijf soorten pizza’s erop. Vrouwlief gaat voor de quatro stagioni, waarna hij de doos uit de vriezer haalt en driftig knoppen begint in te toetsen op zijn magnetronoven. Dit zien we niet, maar horen we aan de speelse begeleidende piepjes. € 4,95 voor een pizza van een € 0,35. Eet smakelijk.

Gelukkig maakt het feest alles goed en is ons leed snel vergeten. De volgende ochtend komt de eigenaresse van de B&B met open armen verontschuldigend op ons toegelopen. ‘Wat een ramp!’, brult ze. ‘Jullie hebben het vast aan iedereen verteld’, verzucht ze. We knikken van niet en zeggen dat we het klein hebben gehouden. Vrouwlief grijnst, het was de running gag van de avond.

Geen reactie's

Geef een reactie