Jan Fokke Oosterhof | Draven door het stadspark op de Brakkensteinloop
769
post-template-default,single,single-post,postid-769,single-format-standard,ajax_updown_fade,page_not_loaded,qode-page-loading-effect-enabled,,qode_grid_1200,footer_responsive_adv,hide_top_bar_on_mobile_header,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-17.2,qode-theme-bridge,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.6,vc_responsive
 

Draven door het stadspark op de Brakkensteinloop

Draven door het stadspark op de Brakkensteinloop

18 september 2011, Nijmegen – Wat doe je als je een avond met een vriend een biertje hebt gedronken en je bent (een beetje) brak? Juist ja, dan loop je op zondagochtend De Brakkensteinloop, naar eigen zeggen de gezelligste loop voor jong en oud in het gelijknamige park in Nijmegen.

Ik neem deel aan de 8 kilometer(5 mijl) om 12.20 uur, maar eerst maakt de loop haar naam waar en is het jonge looptalent uit Nijmegen en omstreken aan zet. Zeker 30 onderdeurtjes starten gretig, met zo mogelijk nog fanatiekere ouders aan de zijlijn. Ze nemen deel aan de Bambiniloop, een ronde van500 meterdoor het park.

Na een provisorisch startschot – het aftellen door de enthousiaste speaker en een waarschuwende opmerking: ouders, fototoestel startklaar! – barst het geweld los. Met grote snelheid knalt het kroost door het park. Sommigen kunnen bijna hun benen niet bijhouden en weer anderen gaan zo hard dat de tranen ervan langs het gezicht druipen. Zo diep gaan ze. De supporters spoeden zich om op tijd aan de overzijde van het grasveld te zijn om de bambinis door het bos te zien stuiteren. Fotocamera’s alom en voor ik het goed en wel door heb, zit ik zelf in een wedstrijd met een moeder op hoge hakken, in jurk en met reusachtige spiegelreflexcamera die zich naar de overzijde spoedt. Moeders zijn fanatiek en ik moet mijn beste beentje voorzetten. Dan zie ik pardoes twee moeders op elkaar knallen. TIP voor de organisatie: volgend jaar met linten de voetgangersbanen uitzetten, één baan heen, één baan terug.

Het aardige is dat deze bambinis zich niet laten kennen door enige kennis van dosering en/ of periodisering. Ze gaan er gewoon vol in, trekken vol door en finishen ook volle bak. Ze zijn net als hun oudere evenbeelden aanhangers van het snot-voor-de-ogen-principe. Geen gelul van ik wist het niet, gewoon alles hard. Het NK cross is hier niets bij. Het resulteert in een tijd van ongeveer vier minuten op de500 meter. Gecorrigeerd voor de (halve) beenlengte is dit een respectabel gemiddelde van19,76 kilometerper uur. Na de bambinis laat ook de jeugd zich van de beste kant zien op de twee ronden.

Dan zijn de volwassen renpaardjes aan zet voor vier ronden door het park met wisselende ondergrond; schelpenpaden, blubber, zand, gras, boomwortels en dit alles tegen de prachtige setting van een park met statige lanen en oeroude bomen. Deze loop is niet alleen de gezelligste. Ik zou eraan toe willen voegen: het is de mooiste stadspark-loop-van-Nederland.

Na vijf wel hele lange minuten om de spanning wat op te voeren, mogen ook wij los. Het veld slaat meteen uiteen als enkele toppertjes als hazewindhonden proberen de voorfietser te verorberen. Lichtvoetig draaf ik in het middenveld rond. Na een wandelvakantie en woensdag de Bruggenloop valt het alleszins mee. Lekker het hoofd leeg rennen en bij elke bocht even aanzetten conform het boekje. Draven zoals draven bedoeld is. Na elke ronde houd ik even halt bij de drankpost; brakke mensen moeten immers hun vochttekorten aanvullen op de Brakkensteinloop.

Het aardige is dat elke loop wel iets bijzonders heeft, waardoor hij bij blijft. Zo ook vandaag. Dit is mijn 700e wedstrijd en nooit eerder ben ik zo ongelofelijk gelapt. Het snelheidsverschil is ronduit om misselijk van te worden. Je loopt zelf lekker door, ook al ben je helemaal niet in vorm, en dan komt in de derde ronde de eerste loper voorbij (juist ja, de eerste, dat betekent dat er meer volgen…). Hij heeft op dat moment dus al2.000 meter voorsprong en gedurende die derde ronde van mij en de vierde van hem, wordt dat dus alleen nog maar meer. Lichtvoetig vliegt hij voorbij en doet hazewindhonden verbleken en reduceren tot logge buldogs. Pijnlijk!

Ik zie vrouwlief gelukkig niet. Op de Bruggenloop zat ze maar drie minuten achter me. Ze is een vrouw-in-vorm en die zijn nog weer fanatieker dan de eerder genoemde moeders-met-rennend-kroost. In de derde ronde zie ik haar tegemoet komen als ik een lus heb gemaakt. In de vierde ronde is daar nog weer een lus bijgekomen, hetgeen me weer rustig stemt. Het resulteert in een gat van 3 minuten en 18 seconden. Voldaan, tintelend en verre van brak finish ik in een eindsprint met twee anderen in 35.12. Vrouwlief blijkt derde te zijn geworden bij de dames en gaat er met een bos bloemen vandoor.

Jammer dat het niet drukker is want deze loop verdient dat. Een mooi, zwaar en technisch parcours door een prachtig park, waar het publiek je op verschillende plekken kan aansporen. Aan eenieder die dit lees: neem volgend jaar deel aan de 19e editie van deze mooiste stadsparkenloop va Nederland. Je kunt bijkomen van je brakheid als gevolg van de Bruggenloop en actief herstellen in de aanloop naar de Posbankloop. (nog)mooier kan ik het niet maken. Organisatie, bedankt!

Geen reactie's

Geef een reactie