Jan Fokke Oosterhof | @Running; Hete ultra-Ecotrail de Paris 2012 – 53 km
966
post-template-default,single,single-post,postid-966,single-format-standard,ajax_updown_fade,page_not_loaded,qode-page-loading-effect-enabled,,qode_grid_1200,footer_responsive_adv,hide_top_bar_on_mobile_header,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-17.2,qode-theme-bridge,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.6,vc_responsive
 

@Running; Hete ultra-Ecotrail de Paris 2012 – 53 km

@Running; Hete ultra-Ecotrail de Paris 2012 – 53 km

22 juni 2012 – Gillend schrik ik midden in de nacht wakker. Ik ga naar Parijs voor de Ecotrail, een trail van 53 kilometer en 1.000 hoogtemeters, 90% onverhard, van Versailles naar Parijs. Gezien mijn keuze voor de 53 k (versus 30 of 80 kilmeter) wordt het niet alleen een trail, maar een ultratrail en dan ook nog een zware gezien de hitte. Vorig jaar is een vriend van me op 38-jarige leeftijd overleden aan een hartaanval en dit is voor het eerst sindsdien dat ik weer een zware inspanning aanga. Onbewust maak ik me druk. Gelukkig krijg ik in mijn droom een sms van mijn (overleden) moeder: ‘Ga lekker lopen in Parijs, komt helemaal goed!’, waarna ik zoals gezegd gillend wakker schrik. Overleden mensen sturen immers geen sms’jes. Toch geeft het ergens een fijn en geruststellend gevoel en ik reis af naar Parijs.

De dag voor vertrek moet ik werken in Antwerpen, meedraaien in een stadsevenement. Een aantal uren intensief wandelen door de stad, hetgeen niet de ideale voorbereiding is. De volgende dag met de Thalys door naar Parijs waar mijn zwager me opwacht op het station.

Paris Gare du Nord is vertrouwd druk. Over hoofden lopen, is een optie. Het is navenant benauwd in de metro. We staan lepeltje-lepeltje en de luchtvochtigheid hangt tegen de 100%. Dat is ook de reden dat zwager probeert alles met zijn Parijse OV-fiets te bereizen. Gezien mijn immense duffel en wedstrijd morgen toch maar even niet. We gaan eerst via zijn huis, om dan op de fiets het startnummer op te halen bij de Eiffeltoren. Zowel start als finish zijn bij de Eiffeltoren.

Zwager woont in het 14e arrondissement – hoog – en de Eiffeltoren ligt laag. We zijn dan ook zo op de plaats van bestemming. Zwager geeft af op de Fransozen: ‘Die luilakken fietsen dus altijd naar beneden, maar naar boven pakt iedereen de metro. Boven zijn dus geen fietsen te krijgen en beneden zijn geen lege stallingen te vinden’. Hij haalt zijn neus op; wij fietsen terug!

In de tent haal ik mijn startnummer op. De man achter de tafel behandelt me alsof ik compleet achterlijk ben. De reden: hij spreekt geen Engels. Gelukkig spreek ik wel aardig Frans, maar dat wil er bij hem dan weer niet in. Hij maant me de op-eigen-risico-verklaring tot op de letter te gaan lezen en dan te ondertekenen. Ik leg hem uit dat ik vaker met dit bijltje heb gehakt en alles op de website reeds heb gelezen. Weer wijst hij op het papier. Braaf doe ik of ik het lees. Een Fransoos naast me lispelt: ‘You are signing your death warrant!’ ‘Je sais’, antwoord ik korzelig.

De volgende stap betreft het startnummer. Geduldig articuleer ik voor hem: ‘Je suis nemero quatre mille neuf cent quatre vent onze.’ Het chauvinistisch Frans manneke staart me betekenisloos aan en grist het papier uit mijn hand. Zucht. Ik ontvang mijn spullen gedwee en snel maken we ons uit de voeten. Samen met zwager verzamel ik alle folders van alle trails en ultra’s die La Douce France te bieden heeft, in tweevoud. We kunnen weer een heel jaar vooruit (rennen).

We fietsen met gevulde rugzakken de bult op en zoeken een pittoresk etablissement uit voor mijn laatste avondmaal. Een prachtig menu en dito bières pressions. Koolhydraten stapelen. Als we bij het appartement aankomen een briefje op de deur: ‘Pas de H2O de 20 jusqu’a 6 heures’. Dat is op zijn zachtst gezegd onhandig. Geen lekkere frisse douche voor het slapengaan. Geen water om de Camelback te vullen. Twee grote kerels en één toilet zonder spoelwater…

Ik leg mijn spullen klaar zodat ik morgen zo snel mogelijk paraat kan staan. Mijn Camelback en de gloednieuwe rugzak van Salomon. Een rugzakje zonder schouderbanden, maar met een soort bodywarmer die je aantrekt en dichtritst. In de borstzakjes links een kleine blogcamera en rechts sportrepen en gelletjes. De organisatie is streng en ondanks de voorspelde warmte ben je verplicht een windjack, muts, handschoenen en een isolatiedeken mee te nemen. Ik kan dat wel waarderen: zelfvoorzienend lopen en je verantwoordelijkheden nemen, staat hier hoog in het vaandel. Slechts twee herbevoorradingsposten op 28 en40 kilometer, ondanks de voorspelde hitte. Je moet hier voor jezelf kunnen zorgen, anders hoef je niet aan de start te verschijnen.

Mijn paklijst: Muts, handschoenen, windjack, buff, repen, gelletjes,2 literwater, EHBO-set (Jodium, pleisters, mitella, verband, Norit, Uierzalf, ORS), isolatiedeken, videocamera, telefoon met noodnummers, € 30,-, paspoort, extra paar sokken, Garmin-horloge, pet en tenslotte mijn nieuwe gesponsorde Hi-Tec trailrunschoenen die ik ga testen. Sinds kort werk ik samen met Hi-Tec Sports een organisatie die in de VS heel groot is in outdoorschoenen en trailrunmuiltjes.

Als ik inslaap, liggen voor mijn neus telefoon, videocamera en Garmin-horloge aan de lader. Nog even en ik ben geen Hi-Tec, maar High-Tech Runner.

Als ik opsta, volgen de laatste nerveuze voorbereidingen. Alles in de rugzak? Alles waterproof? Kan ik overal snel bij? Is er geen metrostoring? Heb ik muntjes voor de kaartjesautomaat? Heb ik voldoende warme kleding voor na afloop? Zonder problemen bereik ik de finishlocatie waar de bussen naar Versailles vertrekken. De tent staat onder de Eiffeltoren, dus zelfs als je nog niet 100% wakker bent, vind je je weg. Een lichte irritatie: de bussen gaan niet vanaf hier en ik mag500 meterterug lopen naar hetzelfde metrostation dat ik zojuist achter me liet. Er komt een kilometertje bij dus vandaag en dat is nou net wat ik wenste te voorkomen. Een zenuwachtig gedoe in het metrostation; er gaan verschillende lijnen en zelfs de Fransozen weten niet exact welke lijn we dienen te hebben. Waarom geen bordje?

Na het verlaten van de metro volgt een busrit van 20 minuten. Ik zit naast een Schot en we wisselen van gedachten. Hij blijkt nog veel getraind te hebben met Greg van Hest en vorig jaar won hij hier. Ik ontfutsel hem snel alle tips die hij maar kan geven. Ruim op tijd ben ik aanwezig om mijn bagage bij de vrachtwagen af te geven. Daarna heb ik nog een uur de tijd om een beetje te fotograferen en te dutten in de zon. Leuk mensen kijken hier.

De start voert ons in diverse lussen over het landgoed van Versailles. Prachtige lange lanen met statige, oude bomen. Vlak na de start een sliert lopers die zich even aan de massa onttrekt en ‘m even in de heg hangt. De mensen die voldoende hebben gedronken, doen Versailles geen eer aan. Als ik een lichte helling afloop, zie ik voor me een dansende haag van kleurrijke atleten zover het oog reikt. Het is een magnifiek gezicht. De Fransozen zijn echte materiaalfreaks. Het is dan ook een bonte stoet van backpacks, heupflacons, Salomon-muiltjes, kousen, shorts en petjes. Salomon, Vaude, The North Face, Hi-Tec, alle merken passeren de revue. Met ongeveer negen kilometer per uur beweegt de stoet zich voort over het terrein. Ik schiet enkele foto’s  en probeer zo zuinig mogelijk mee te gaan in de stroom.

Na vijf kilometer verlaten we het landgoed en beginnen de smallere trails. Nu begint de wedstrijd pas echt en we hebben er alweer vijf kilometer opzitten. Meteen haal ik een klein karretje in op één wiel, aan alle kanten getrokken en geduwd door sterke kerels. In het karretje een gehandicapt jongetje. Gaan die potige kerels dat karretje echt ruim50 kilometerdoor het terrein zeulen? Ja dus. Traditie en een manier om op te komen voor gehandicapten en geld in te zamelen.

De eerste kilometers zijn weinig bijzonder; beetje bos, beetjes asfalt, beetje helling, beetje gras. Een voortdurend op en neer gaan. Na 19 kilometervolgt de ravitailleringszone. Dat klinkt altijd beter dan ‘drankpost’. Hier wordt nieuw leven ingeblazen. Ettelijke kraampjes waar je spa blauw, cola, water en stukjes ontbijtkoek kunt krijgen. Ik drink drie glazen cola, vul mijn Camelback bij en net als ik wil weglopen, spreekt een radioreporter me aan. Of ik vaker trails heb gelopen? Ja. En wat vind ik van deze? ‘C’est le plus beau!’ Een beetje slijmen richting de organisatie mag immers. Maar zo mooi is hij eigenlijk (nog) niet. Veel bos, en bos is mooi, maar het is niet het mooiste bos, om het maar eens cryptisch te zeggen. Het terrein doet een beetje denken aan Luxemburg, lange, scherpe valleien. Het grootste deel lopen we in het verlengde van de valleien, meanderend langs de hoogtelijnen. Zo nu en dan steken we naar een andere vallei en hebben we zware afdalingen klimmetjes te verduren. De steilste klim – aldus het hoogteprofiel – blijkt geen pad, maar een trap die vanuit de hoofdweg in het dorp de helling op leidt. Met Olne-Spa-Olne en de Swiss Alpine Marathon in de benen ben ik verwend en niet snel onder de indruk. Ook de Koning van Spanje Trail die ik na deze wedstrijd loop, vind ik indrukwekkender.

Bovenaan de trap kom ik de eerste lopers tegen die met krampen teruggaan naar de post en uitstappen. Het is ruim boven de 20 graden en de minder getrainde lopers hebben nu reeds zoveel kramp door te weinig drinken en verzuring dat doorgaan geen optie is. Veel lopers weten helemaal niet hoeveel ze moeten drinken. Wat is veel? Wat is genoeg? Is een bidon veel? Is een bidon per uur veel? Ik ben zelf al een week veel vocht tot me aan het nemen en mijn lichaam is klaar voor de inspanning en de temperaturen. Eigenlijk hoef ik maar relatief weinig tijdens de wedstrijd tot me te nemen. Dat is maar goed ook. Ik heb een haat-liefde verhouding met waterzakken. Ook nu weer zit de slang niet goed aangesloten en hoe hard ik ook zuig, er komt geen water doorheen. Ik moet mijn volledige Camelback demonteren om de zak goed aan te sluiten voordat ik verder kan met een vertraging van tien minuten.

Ik begin nu reeds de eerste wandelaars in te halen (op20 kilometer!!!). Je bent dan nog niet eens op de helft. Bij mij gaat het verdacht makkelijk. Ondanks een langste duurloop van28 kilometerop de Midwintermarathon in Apeldoorn kan ik tot35 kilometerontspannen blijven draaien. Niet alle klimmetjes ren ik, conform het ultracredo: ‘As je een top niet kunt zien, wandel je naar boven.’

Op 40 kilometervolgt de tweede en laatste verzorgingspost aan de rand van Parijs. Het is een grasveld met zicht op de stad en de Eiffeltoren in de verte. Vanaf hier is het afdalen en 11 kilometerlangs de Seine, de finishing straight. Ontspannen zet ik me op een stoeltje en knaag op een paar stukjesontbijtkoek als een journaliste van Running International me aanspreekt. Ze rebbelt er lustig op los in vloeiend Frans alsof het mijn tweede moedertaal betreft. Na vijf uur rennen in deze hitte is het een wonder dat ik er nog iets van meekrijg. Tim Krabbé zou zeggen: ‘Mijn hersens maken aanstalten om als kroketten uit mijn oren te stulpen (uit de Renner, kilometer 32-34, p. 31). Ik pareer redelijk. Mijn andere lange afstanden? Olne-Spa-Olne (daar kan ik weinig fouten in maken), le Marathon Swiss Alpine, soixante dix-huit kilometres (gaat ook nog, al vergt de afstand me wat hoofdbrekens). Ik vecht me door het interview en laat mijn telefoonnummer achter zodat ze kan achterhalen of ik het overleefd heb.

Ik bel nog even met schoonbroer dat ik ‘nog maar’ dertien kilometer voor de boeg heb. Daarna vertrek ik vol goede moed, maar het beste is er wel af. Ik moet eerst300 meterwandelen voor ik weer in dribbel kan overgaan. Het is nu een mentaal spelletje. Het lichaam wil hobbelen zoveel mogelijk uitstellen en je moet mentaal sterk genoeg zijn om daar doorheen te gaan en toch weer in beweging te komen. We dalen steil af over een bospad en duiken het bos uit om direct langs de rivier te belanden.

Vanaf nu enkel het water volgen tot de Eiffeltoren. Het zal vanaf nu vast barsten van de toeschouwers! Niet dus. Tot aan de laatste100 metersstaat er letterlijk geen hond langs de weg. Dit is Parijs, wereldstad, een decor waartegen dit miezerige ultraloopje verbleekt. Pas als het de EcoTOUR had geheten en 21 dagen had geduurd, had het iets teweeg kunnen brengen. Dit laatste stuk gaat ook nog eens niet over riante boulevards zoals je misschien had gehoopt, maar over oneffen stoepjes met afval, langs razend verkeer. Het heeft niets weg van een heroïsche intocht zoals je wellicht voorstelt bij de woorden Parijs en Eiffeltoren. We worden in de laatste kilometers nog enkele keren heen en weer over het water gevoerd. Traplopen en dalen dus, iets waar je in dit stadium niet heel goed meer in bent.

De laatste kilometers gaan voor de meesten uiteindelijk in spurts van enkele honderden meters, afgewisseld met wandelen. Je ziet de laatste kilometers steeds dezelfde gezichten om je heen, afwezig en van pijn vetrokken. Dan eindelijk de laatste meters over een wit zand/ grindpad richting de finishboog. Hier eindelijk een haag van mensen die applaudisseert en zwager die brult. Ik ben er. Ik mag stoppen.

Ik finish als 771e van 1170 deelnemers.

771

4991

Jan-Fokke OOSTERHOF

Nijmeegse Funrunners

SE H

348

06:30:35

02:37:30

Leuk hoe snel pijn ook weer weg is en wordt vervangen door euforie als je in het gras ligt aan de voet van de Eiffeltoren. Mijn moeder had niet gelogen in haar sms. Het ging relatief makkelijk in het licht van de voorbereidingen en ik kom redelijk fris aan. Mijn nieuwe Hi-Tec schoenen hebben zich uitstekend gehouden. Dit was de eerste wedstrijd die ik erop liep; geen blaren, geen pijntjes, ze voelen aan als sokken en hebben hun pasvorm volledig behouden na 6,5 uur hardlopen.

Tot mijn spijt moet ik bekennen dat ik de trail zelf en de entourage vind tegenvallen. Ja, het is bijzonder om bij Versailles over het landgoed te rennen met duizenden lopers, tussen de historische gebouwen, maar daar houdt het eigenlijk ook mee op. Er valt veel meer van te maken als je dit decor tot je beschikking hebt. Misschien moet ik volgend jaar de 80 maar lopen, met finish op de eerste verdieping van de Eiffeltoren. Dat biedt wellicht de heroïsche finish zoals je die bij Parijs verwacht.

Wordt vervolgd…

Geen reactie's

Geef een reactie