Jan Fokke Oosterhof | Infantiliteit in de Openbare Ruimte
1125
post-template-default,single,single-post,postid-1125,single-format-standard,ajax_updown_fade,page_not_loaded,qode-page-loading-effect-enabled,,qode_grid_1200,footer_responsive_adv,hide_top_bar_on_mobile_header,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-17.2,qode-theme-bridge,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.6,vc_responsive
 

Infantiliteit in de Openbare Ruimte

Infantiliteit in de Openbare Ruimte

Het gezegde gaat wel ‘een beeld zegt meer dan duizend woorden’.

Onlangs las ik het Leidsch Dagblad en mijn oog viel op een afbeelding van de Boterhuispolder, een recreatiegebied dat onlangs is opgeleverd voor de brave burgers die aldaar in de g(r)oe(i)gemeente een Vinexje hebben gekocht.

En zeg nou zelf: daar wil je toch recreëren!!! Als je het ziet, krijg je al de kriebels. Je denkt meteen aan de strijd tegen de elementen, de wind in je muil en de diversiteit die de natuur te bieden heeft. Wat u niet weet en ik wel: de foto in de krant is ietwat groter: De stroomkabels en -masten en de drukke weg die aan de linkerzijde pal langs het park loopt, komen beter uit.

Een en ander doet me denken aan een eerdere column die ik schreef over de symbiotische relatie tussen mens en ‘zijn’ natuur; De natuur is geen bezit en geen constante, maar een variabele die we mogen ervaren en op z’n hoogst ondergaan.

Een vorige schoonmoeder die nogal trots was op haar stukje natuur (tuin) zei me eens: ‘Goh, mooi hè die natuur!’ Ik sloeg meteen op tilt en was nogal bot van repliek: ‘Dat is een ingekapseld stuk onderhouden grasmat met een Heras-hekwerk eromheen, dat is géén natuur!’

In de zomer als iedereen zwaar gestrest is en behoefte heeft aan rust, kun je het beste in je comfortabele huis op je bankje voor de tv gaan liggen. Er start echter een volksverhuizing van mensen die in de natuur hun kampement gaan opslaan. Alhoewel natuur? Het betreft zwaaromheinde parken waar je niet in of uit kunt zonder entreegeld te betalen, met geëgaliseerde grond, opgedeeld in ongeveer gelijkwaardige kavels voor a. tenten en b. caravans en dan is er nog c. de trekkershoek waar de grond niet geëgaliseerd is.

Die laatste hoek betreft de avontuurlijke kampeerders die hutje mutje op een heuvel kunnen staan en gezien de oneffen grond de ‘strijd’ aangaan met de elementen. Op de keper beschouwd zijn dit de ideale gasten voor de beheerder. Een stuk grond dat je niet hoeft te onderhouden en waar de mensen die het minst besteden lekker dicht op elkaar worden geprakt. Dan heb je de vieze toilethokken, het gebrek aan privacy, de rokerige BBQ-plekken, de lawaaioverlast ’s avonds, het overvolle zwembad en de entertainment. Waar was die natuur ook alweer?

Het meest bizarre is echter wel het fenomeen kerst. Daar waar mensen in de zomer massaal de natuur intrekken, halen ze die met de kerst massaal in huis. Kerstboompjes worden net onder de knie gekapt, in een potje geramd, in de woonkamer gepositioneerd en opgedirkt. Vervolgens gaan we met Kerst en Nieuwjaar – de tijd van bezinning en naastenliefde – massaal zitten kijken naar het afstervingsproces van die boom.

Het sluitstuk? Een ellenlange klaagzang over die verrekte naalden die overal in blijven hangen en vervolgens de fik erin.

Wordt vervolgd…

Geen reactie's

Geef een reactie