Jan Fokke Oosterhof | I am Rebel
2432
post-template-default,single,single-post,postid-2432,single-format-standard,ajax_updown_fade,page_not_loaded,qode-page-loading-effect-enabled,,qode_grid_1200,footer_responsive_adv,hide_top_bar_on_mobile_header,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-17.2,qode-theme-bridge,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.6,vc_responsive
 

I am Rebel

I am Rebel


Rebellen zijn ook nodig.

Het is crisis, er gebeuren vreemde dingen. Groei, groei, groei. Economen struikelen over elkaar heen om te duiden, maar het lukt niet (meer). Abram de Swaan in Bakens in niemandsland: ‘De Nederlander is zijn kompas kwijt en staart onzeker de toekomst in’.

Er is een antihouding nodig; tegensprekers. P.F. Thomése verwoordt het helder in zijn Albert Verweylezing (2011) getiteld het Raadsel der verstaanbaarheid:

‘…Zeker in een maatschappij die gebaseerd is op de principes van materialisme, gelijkheid en vooruitgang, moet erop worden gewezen dat iedereen met zijn allen ook ongelijk kan hebben, dat waar zovelen het eens zijn, er een fout in het spel moet zijn. Het is voor zo’n eenheidsmaatschappij noodzakelijk dat er voortdurend door de voldongen feiten heen wordt gepraat. Het hoeft geen geschreeuw te zijn, het kan evengoed, zo niet beter, gefluister zijn. Als er maar een tegengeluid is. Een tegenstem laat de mogelijkheden zien, de onbenutte werkelijkheid. Bij alles wat er gebeurt, is er zoveel dat niet gebeurt, dat deel blijft uitmaken van de angst, het verlangen, de twijfel, dat onofficieel blijft voortbestaan in de limbo van de mogelijkheden…’

Aan een antihouding ligt verwondering ten grondslag. Oprecht verwondering is nodig. Bestaansverwondering.

Zolang mensen zich maar blijven verwonderen en verder kijken dan hun neus lang is, blijft er hoop. Verwondering vormt de basis voor wijsheid en meer concreet de basis voor alle vernieuwing, innovatie en creativiteit. Een wijze geeft geen antwoorden, maar verwondert zich en stelt – de juiste – vragen.

Een belangrijke eigenschap voor een antihouding is lef. Je verzet je tegen het oude en weigert het klakkeloos te accepteren. Je steekt je kop boven het maaiveld uit en voelt je soms kapitein eenoog in het land der blinden. ‘Ben ik nou gek?’, denk je, maar dan blijkt – tot je eigen verwondering – dat er niet zoveel mensen zijn die zich over dingen verwonderen. Het valt nogal tegen. Verwondering kost ook veel energie. Je staat alleen, neemt het voortouw en stuit op weerstand. Je bent Don Quichot in strijd tegen de windmolens.

Waarvan akte.

Geen reactie's

Geef een reactie