Jan Fokke Oosterhof | Over trail-schoenen
16966
post-template-default,single,single-post,postid-16966,single-format-standard,ajax_updown_fade,page_not_loaded,qode-page-loading-effect-enabled,,qode_grid_1200,footer_responsive_adv,hide_top_bar_on_mobile_header,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-17.2,qode-theme-bridge,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.6,vc_responsive
 

Over trail-schoenen

Over trail-schoenen

Ik loop hard sinds mijn 12e, nu 32 jaren, ongeveer 849 wedstrijden, duizenden kilometers, tussen 800 meter en 142 kilometer, op weg, blub, baan en trails en ik heb tientallen paren loopschoenen versleten.

Ik liep al hard op jonge leeftijd. Ik ging graag naar mijn opa’s en oma’s toe. Opa en oma van vaders kant waren slecht ter been. Ze lieten de hond uit door heel rustig met de auto door het verlaten bosgebied te rijden, terwijl de hond – Thomas – het hele bos afstruinde naar herten, konijnen en gevogelte. Ik zat niet tussen opa en oma in, maar rende achter de hond aan door het bos. De hond vond het prachtig; ik ook. Als ik dan weer eens hijgend in de buurt van de auto kwam, zei oma: ‘ Je moet met je mond dicht lopen, anders vliegt er een wesp in je keel, hoor’. Ik knoopte het in mijn oren en rende de rest van de tocht met de lippen stijf op elkaar geklemd, om te constateren dat je dan tegen de vlakte gaat.

Hardlopen

Waar moet ik beginnen als ik over hardloopschoenen schrijf? Misschien wel met op te merken dat er een trend gaande is naar juist minder hardloopschoenen, naar blootsvoets lopen, barefoot running. We hebben in het verleden altijd (bijna) blootsvoets gerend in onze achtervolging van wild. In dat opzicht is het leuk op te merken dat wij de meest dodelijke atleten op deze planeet zijn. Als hardloper las ik met rode oortjes het prachtige boek ‘Born to Run’ van de hand van hardloper Christopher McDougall, een boek waarin hij uiteen zet waarom wij mensen geboren zijn om te rennen. Twee redenen waarom wij beter zijn in rennen dan ALLE andere zoogdieren:

In de eerste plaats kunnen wij sneller, meer zuurstof opnemen. Wanneer dieren op vier poten rennen, dan zijn ze gebonden aan een ritme van één-ademhaling-op- één-stap. Mensen lopen vrijwel nooit in dat ritme, maar eerder in het ritme twee-ademhalingen-op-één-stap. Als dieren rennen, klotsen de ingewanden op en neer en duwen bij iedere stap de longen leeg, waarna de longen weer worden volgezogen. Dieren zijn zo gebonden aan het ritme van 1-op-1. Dat betekent dat wij sneller en meer zuurstof kunnen opnemen dan alle andere zoogdieren.

In de tweede plaats zijn wij de best-gekoelde hardlopers op de planeet. Wij zweten over het hele lichaam, daar waar andere (behaarde) zoogdieren dat alleen doen via hun longen en dan kunnen wij ook nog eens sneller ademhalen en dus via de longen meer warmte verliezen.

Conclusie van het boek: Fantastic: springy legs, twiggy torsos, sweat glands, hairless skin, vertical bodies that retain less sun heat – no wonder we are the worlds greatest marathoners.

Door op de steppes dieren urenlang te achtervolgen en in het zicht te houden, kunnen we ze uiteindelijk doodlopen. We moeten ze simpelweg iedere keer uit de schaduw, de hitte injagen, tot ze dood neervallen. We zijn efficiënte, uitstekend-gekoelde, dodelijke hardloopmachines.

Het is maar dat je het weet.

Barefoot-schoenen

Barefoot running gaat gepaard met een andere techniek: kortere passen en een voorvoetlanding. Als kind loop je zo, maar daarna wordt je door het dragen van ingewikkeld schoeisel steeds meer naar een haklanding geduwd.

De stap na blootsvoets lopen, is het lopen op een leren sandaal. Een zool die met enkele leren veters aan je voet en enkel is bevestigd. De stap daarna – de moderne variant daarvan – is de barefoot schoen. Lichte moderne schoentjes in verschillende varianten van de zogeheten ‘Vibram five fingers’ tot alle modellen van Inov, Merrel en alle andere gerenommeerde merken. Het zijn schoenen met weinig-zool-voor-je-geld, of een halve zool, zo je wilt. Daarnaast heeft de schoen een hele lage heel drop, ofwel er zit bijna geen hoogteverschil tussen de hiel en de voorvoet. Het is een minimalistische schoen die de voet nog een beetje beschermt. Je imiteert eigenlijk het lopen op blote voeten.

Wegschoenen

Aan het begin van mijn ‘loopbaan’ was ik voornamelijk wegatleet. Ik rende straten- en kermiskoersen en met name de vijf kilometer was favoriet. We waren fan van de superlichte race-schoentjes. Indertijd liep iedereen op de ASICS-racer die eerst in oranje verscheen en daarna in rood en groen. Nog steeds een populair model. Schoenen die je zo vast veterde dat het bloed aan de voorkant uit je schoenen liep, alles om feeling met de ondergrond te hebben in de bochten. Tegenwoordig ben ik fan van de Nike Lunarglide, een soepele, lichte raceschoen. Tijdens het langer trainen krijg ik last van mijn kuiten en wijk ik uit naar cross trainers, bijvoorbeeld de ASICS Nimbus en de Adidas Supernova. Schoenen met meer vering (cushening) en een brede hielcap die zorgt voor bescherming tijdens de landing.

Trailschoenen

Tegenwoordig ben ik alleen nog maar te vinden op speciale trailschoenen als gevolg van de (hele lange) trails  die ik loop door bos, berg, blub en bagger. Schoenen die afhankelijk van de ondergrond meer of minder profiel, en dus grip, hebben.

Voor de Voerstreekse klei in Zuid-Limburg gebruik ik de ASICS Gel Fuji Renegade, de enige schoen met zoveel profiel dat je op een schuin kleipaadje een kompasstandje kunt blijven trekken, zonder in het prikkeldraad te belanden.

Voor het mulle Saharazand tijdens de Marathon des Sables gebruik ik de Salomon S-Lab Wings 8, een stevige maar lichte schoen, maar net iets zwaarder dan zijn racevariant de Salomon S Lab Sense waarop de toppers tekeer gaan. Met deze schoen heb ik 240 kilometer door de woestijn gerend, met bepakking, zonder ook maar één enkele blaar op te lopen. Schoenen die zitten als sokken.

Een andere populaire, zo niet de populairste, is de Salomon Speedcross, maar die vind ik te weinig steun geven vanwege de zachte stof. Salomon is in ieder geval het merk dat het fenomeen ‘Kleur’ in de scene heeft geintroduceerd met trailschoenen in werkelijk alle kleuren van de regenboog.

De beste schoen waar ik echter ooit op heb getraild blijft de Scott T2 Kinabalu. Deze schoen combineert als geen ander stevigheid met lichtheid. Past als een sok en je loopt er zo mee weg… om 80 kilometer verder pas weer te stoppen!

PS

Nog beter dan bovenstaande schoen is het oude model, de Scott eRide Grip 2. Tot mijn spijt zijn die van mij overleden en niet meer te krijgen…

Geen reactie's

Geef een reactie