Hoe vul je je dag? Ik ben schrijver; met schrijven. Vandaag was een fijne dag.

Toen ik wakker werd het vredige ademen van mijn lieve Blue. Ze heeft in mijn huisje een plek gevonden op mijn loungestoel. Nestelt zich daar. Als ik bij haar ga zitten en een film kijk, likt ze mijn hoofd. Zou het helpen tegen kaalheid? Dan had ik al haar gehad.

Ik open gordijnen en een bak licht straalt mij toe. Het tovert een glimlach op diezelfde kalende schedel. Virussen gedijen slecht in warmte als ze het lichaam verlaten. Waarom dan uitgerekend vandaag in Qatar de kop opsteken?

Ik lees De Alchemist van Paulo Coelho opnieuw tussen werken door. Hij spreekt over de taal der tekens als de herder op zoek gaat naar zijn schat in Egypte. Wat zijn mijn tekens? Wat moet ik leren van deze crisis? Mijn persoonlijke crisis is over sinds enkele dagen. Ik ben weer stabiel en herpak mijzelf. Lees boeken, schrijf ze, luister muziek, kijk documentaires. Probeer de tekens te zien, wat is de legende die ik moet leven, om De Alchemist te citeren?

Vandaag een lange wandeling met lieve Blue. Misschien wel de langste. Twee is ze nu. We lopen van mijn huis in Arnhem naar het Rozendaalse Veld waar ze los mag. Heerlijk die hondjes, ze leven in een parallell universum. C bestaat niet. Ook leven ze in het nu, ze weet niet hoe lang we lopen en trekt als een lastdier. Aan motivatie geen gebrek. Wat houd ik van dit hondje en wat brengt ze een energie en ontspanning.

Samen trekken we door de bossen, over het veld. Onverschrokken sluipt en jaagt ze. Ik kijk toe en eet mijn krentenbol. Bedenk hoe ik vanaf nu mijn leven wil veranderen, wil vullen. Existentiële vragen waar ik nog geen antwoord op heb. Wel weet ik dat ik minder hoef. Het geluk zit in het kleine. Minder verhalen en grootse dingen, meer genieten van diezelfde hond die s avonds tegen me aanligt tijdens de film en mijn huis vult met warmte. Zou ik met haar van arnhem een keer naar Santiago kunnen lopen? Ik ambieer haar levensmotto, live life like there is no end to your leash. Zo gaat door mijn kop terwijl ik krentenbollen eet en zie hoe ze vogels najaagt op het veld.

Ze komt naast me lopen met de kop in de knieholte. Is het haar dorst? Ik heb geen water en dit is een lange tocht. Nee, ze vergezelt me en geeft steun. Als er een plas is, negeert ze hem. Ze zoekt toenadering waar ze normaal helemaal losgaat. Nieuw. Ervaren honden andere energie in deze pandemie? Ik spreek erover met twee dames die met hun honden lopen. Hun honden zijn aanhankelijker… zeg het maar…

Ik las vele artikelen over Morfogenetische velden. Is er een collectief geheugenveld waarop honden intappen? Volgens wetenschappers wel. Wij ook trouwens. Ik maak de ronde niet te lang. Hondjes kennen hun grenzen niet en moet je beschermen tegen zichzelf.

Na 14.5k vertroetel ik haar in mijn casa. Voed haar, geef haar water, aai en kam. Honden zijn mooie kompanen in het leven. Onvoorwaardelijk. Een fijne dag…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.