Robert Mcfarlane schreef het prachtige boek Hoogtekoorts. Hier de mooiste passages voor de klimmers onder ons:

99

Ook al blijft men zich bewust van de desolate schoonheid van de wildernis, wat steeds belangrijker wordt is de visie op het wilde landschap, met al zijn gevaren en narigheid, als een plaats van beproeving – een podium waarop het Zelf het best kan worden uitgelicht. De sneeuwvelden van de Alpen doorkruisen of over de pooltoendra ploeteren maakte duidelijk uit welk hout je gesneden was – en of dat het juiste hout was.

173

Grote hoogte geeft je meer zicht: het uitzicht vanaf de top geeft je macht. Maar het vaagt je in zekere zin ook weg. Je zelfbesef neemt toe doordat je verder kunt zien, maar het komt ook onder vuur te liggen –het wordt met nietigheid bedreigd door de grootse perspectieven van ruimte en tijd die vanaf een bergtop zichtbaar worden.

114

Mt Blanc

We trokken over de Glacier du Géant, een hooggelegen kom van ijs die zich uitstrekt van de gondel in Frankrijk tot aan Italie. We lopen via de kom van het ene naar het andere land, om daarna met de gondel terug te gaan. De tocht is ongeveer 10 kilometer lang en zigzaggend banen we ons een weg tussen de spleten door. Rechts van ons de Mont Blanc en overal om ons heen torenen de pieken boven ons uit. Het zijn de beroemde en beruchte aiguilles van het Mont Blanc-massief, stenen torens met namen als duivelstand of haaienvin?

105

Grit, flinkheid

Grit is volgens de Engelsen een combinatie van veerkracht en gereserveerdheid. Grit was het vermogen om de ene voet voor de andere te blijven zetten zo lang als nodig was. Om onophoudelijk in de voetstappen van de man die vooropliep te treden. Om te weten wanneer je zelf voorop moest gaan en tot op dat moment niet voor een ander onder te doen. En, vooral, om niet te klagen. Kortom, om jezelf helemaal te geven en het spel mee te spelen.

106

Leslie Stephen over poolreizigers:

Wanneer je je in de winter moeizaam naar een hut begeeft (als klimmer), speel je slechts met het gevaar, maar op dat moment kun je sympathie voelen voor een ontdekkingsreiziger op weg naar de pool, die weet dat het schip dat hij heeft achtergelaten de enige basis is van de hele operatie.

108.

Heimwee naar de bergen

Ik ben eens bijna een jaar lang niet in de bergen geweest. Terwijl ik gevangen zat in het tafellandschap van Cambridgeshire, zonder een kans mijn werk te onderbreken, verlangde ik naar het verticale… …Op een dag, eind januari, hield ik het niet langer uit en pakte de bus naar Euston, waar een vriend en ik de slaaptrein naar de Schotse Hooglanden namen.

We werden wakker terwijl de trein door de ijzige glen schommelde en ratelde. Sneeuw lag in de lagere dwarse delen aan beide zijden van het spoor, een witte jas die door de sneeuwploeg werd opengeritst. De glen lag in een bocht voor de trein, en toen ik uit een raam in de gang leunde, de koude wind in mijn gezicht, zag ik hoe de rails in de verte het zonlicht vingen in twee strakke convergerende koorden.

In Camebridge was ik vergeten hoe vijandig de Cairngorms konden zijn. Voor mijn geestesoog had ik ze in hun vriendelijkste en mooiste vorm gezien: als sierlijke walvisruggen van sneeuw en ijs, gevat in het bronzen zonlicht van de winter. De realiteit was totaal anders. Als het om bergen gaat, gaapt er – o, ironie – een kloof tussen verbeelding en werkelijkheid die zo groot is dat hij dodelijk kan zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.