Expeditie: Winterkamperen in spijkerbroek en beklimming Brocken

Teamgenoten: 2

Duur: Een koude week met kerst

Doel: Door de wildernis trekken met rugzak, culminerend in aanschouwing van het stoomtreintje dat door een maagdelijk sneeuwlandschap, tegen een strakblauwe lucht, naar de top van de Brocken trekt.

December 1997. Mijn relatie is zojuist stuk gelopen. Ik vier een verjaardagsfeestje bij een vriendin en we hangen met de harde kern de nacht door op matrassen die naar de woonkamer zijn gesleept. This is the End van de Doors staat aan en we drinken de laatste resten bier tot de vogeltjes weer gaan fluiten en de zon opkomt.

In de biernevel ontmoet ik Mark en heb een geanimeerd gesprek met hem. Hij was hospik in voormalig Joegoslavië en wil de jaarwisseling elders vieren, deels om het leed te vergeten. Een week winterwandelen in de Harz, winterkamperen en dan in de sneeuw het stoomtreintje de Brocken op zien tuffen.

Ik opper een gezamenlijke expeditie en aldaar wordt in de biernevel een deal beklonken. Twee kerels die elkaar nauwelijks kennen, gaan kamperen in spijkerbroek. Een week later zitten we samen in de trein met een dikke rugzak om de kerst in de koude te verbrengen.

De Harz

De Harz is een middelgebergte op de grens van voormalig Oost- en West-Duitsland met als hoogste punt De Brocken (1.144 meter). Door de noordelijke ligging en hoogte heeft de berg een alpien karakter. De gemiddelde jaartemperatuur is er 2,9 graden en er alt 120 dagen per jaar sneeuw. Binnen de Harz ligt de binnenduitse grens, de oude Westduitse naam van ‘De Muur’. Ergens tussen Oderbruch en de Brocken, loopt het voormalige IJzeren Gordijn. Hier lagen mijnenvelden en op de top van de Brocken bouwden de Stasi en de KGB een afluisterpost met daaromheen een miniversie van de Berlijnse Muur.

Vanuit de trein lopen we linea recta het besneeuwde bosgebied in om er een week later pas weer uit tevoorschijn te komen. Er ligt sneeuw maar de grassprieten steken er net doorheen. Goed te belopen dus en het weer is rustig hetgeen gezien onze spijkerbroeken goed uitkomt. Ik moet niet denken aan wind, regen of méér sneeuw. Koud is het eerste woord dat to mind komt. Nu nog niet, maar hoe zal het vannacht zijn?

Als we een paar uur door de sneeuw hebben gebanjerd, wordt het langzaamaan schemerig. Het bosgebied is totaal verlaten. Je hoort alleen het ruisen van de wind in de besneeuwde sparren. De lucht is donkergrijs. Met hoofdlampjes zoeken we naar een geschikte plek voor onze eerste – ongetwijfeld koude – overnachtingsplek. We vinden een houten tipi met aan weerszijden houten banken waarop we van-de-grond kunnen slapen. Het zal ongetwijfeld wat tochten, maar dan pakken we de grondkou in ieder geval niet mee.

De toverrugzak

Het is dan dat ik voor het eerst kennismaak met de toverrugzak van Mark. Hij trekt een bijl tevoorschijn en begint ijverig hout te hakken voor een fenomenaal vuur dat ons de eerste uren zou warm houden. Een bijl?

Als we eenmaal goed en wel geïnstalleerd zijn op onze banken, het onderlijf in slaapzakken gehuld, trekt Mark een fles Jagermeister tevoorschijn uit diezelfde rugzak en tevens een immense salamiworst. Om beurten drinken we Jagermeister-uit-de-dop afgewisseld met hompen worst. Het zou een harde les worden: deze koude en alcohol gaan slecht samen en een paar uur later struin ik met houten kop, kotsend rond de tipi. Helaas heeft Mark daarvoor geen tovermiddel in de rugzak.

Amateurs in de kou

Een week lang struinen we zo doelloos door de witte wereld. Les 2 is dat koude went, zelfs in spijkerbroek. De eerste nachten zijn wat onwennig, maar toch raakt het lijf al snel gewend door de permanente blootstelling aan lage temperaturen. Onze kampeeruitrusting mag je rustig omschrijven als een amateuristisch bijeengeraapt rommeltje maar we hebben de grootste lol samen en we laten gedachten dwalen om zo relatiesores en oorlogsgeweld af te schudden.

De Brocken is berucht om zijn slechte weer: sneeuw, mist, storm en als het echt heel bar is, doet het niet onder voor de zuidpool. We belanden in het zelfbedieningsrestaurant, de voormalige afluisterpost. We doen ons tegoed aan twee grote potten bier en een heisse Gulashsuppe. Onze hoofden gloeien terwijl we vanuit de warmte gelukzalig naar buiten staren. Doel bereikt: de Harz Scmallspurbahn met haar stoomtreintje gezien onder een straalblauwe hemel.

We blazen de aftocht.

Meer informatie: https://www.hsb-wr.de/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.